در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به واسطه او آفریده شده. به غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت. در او حیات بود و حیات نور انسان بود؛ و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد پر از فیض و راستی و جلال او را دیدیم... انجیل یوحنا، باب اول جوهر اگر در خلاب افتد همچنان نفیسست و غبار اگر به فلک رسد همان خسیس. استعداد بی تربیت دریغ است و تربیت نامستعد ضایع. خاکستر نسبی عالی دارد که آتش جوهر علویست ولیکن چون به نفس خود هنری ندارد با خاک برابر است و قیمت شکر نه از نی است که آن خود خاصیت وی است. ((حضرت سعدی علیه الرحمه)) منطقیان،موحد،لاهوتی،هاشمی پور و دیگر چهره های شاخص ،هرکدام برای مردمان این دیار،واجد احترام اند. همه این بزرگان در صحنه سیاست و فرهنگ و اقتصاد و.....،موثر بوده اند و خدماتی داشته اند و صدالبته اشتباهاتی هم داشته اند.هر شهروندی هم حق دارد هر کدام از این عزیزان را نقد کند.اما رعایت حقوق افراد و پاسداشت کرامت انسانها،از اصول اولیه اخلاق رسانه ای است. بزرگش نخوانند اهل خرد که نام بزرگان به زشتی برد هیچکس حق ندارد و نباید به افرادی که مورد احترام بخشی از مردم است با ادبیاتی دون شان انسانیت و اخلاق،این عزیزان را مورد خطاب و عتاب قرار دهد. زبان ما و کلیدواژه های ما بیانگر شخصیت ذاتی و هم اکتسابی ماست.کلمات ما هم متاثر از ذات ماست و هم متاثر از تربیت ما. آدمی مخفیست در زیر زبان این زبان پرده‌ست بر درگاه جان چونک بادی پرده را در هم کشید سر صحن خانه شد بر ما پدید کاندر آن خانه گهر یا گندمست گنج زر یا جمله مار و کژدمست اینکه دیگران را با واژه های خارج از نزاکت و ادب،نوازش دهیم،بیشتر از هر چیز،بیانگر ذات ما و بستری است که در آن پرورش یافته ایم. مواظب کلمات خود باشیم. گاهی یک کلمه،مثل شناسنامه ماست.واژه ها هویت مایند.شناسنامه ذات ما و نوع تربیت ما.به هوش باشیم که این کلمات،همه دارائی و تربیت ما هستند. تا مرد سخن نگفته باشد عیب و هنرش نهفته باشد کلماتی که روی هم انباشته شده اند.کلماتی که در پی مخاطب خود اند و حاصل انباشتگی سالهائی از عمر ما هستند. واژه ها،شخصیت ما را فریاد میزنند.در بیان آنها،دقت کنیم. و هوشیار باشیم که به ناگاه: عالمی را یک سخن ویران کند.