تا امروز یک دهه از عمر بحث های پیرامون طرح رتبه بندی معلمان می گذرد.طرحی که روزهایی زیادی نقل محافل معلمان در دفاتر مدارس بوده است. به تناسب نیازهای حکومت و دولت در شرایط و زمان های مختلف موضوع طرح رتبه بندی سرد و گرم می شد به تمام معنا می تواند گفت بازیچه قرار دادند معلمان در دهه ی گذشته به صورت کامل برای همه واضح و آشکارهست. دولت وحکومت هر زمان که سیاهی لشکری برای اجرای سناریوهای خود می خواستند با بوق و کرنا کردند رتبه بندی معلمان به هدف خود نایل می شدند و در پایان سر بی کلاه معلمان کاملا هویدا بود. در ماه گذشته با دستور وزیرآموزش وپرورش ،بخشنامه ی رتبه بند ی به اداره کل ها و ادارجات ارسال شد و بتبع آن در فضای مجازی در گروه های مختلف توسط معلمان دست به دست شد. طرحی که قرار بود ناجی وتامین کننده معیشت زندگی معلمان باشد.طرحی که قرار بود معلمان را متمرکز مهارت تدریس کند.طرحی که قراربود معلمان را از مسافر کشی نجات دهد.طرحی که قرار بود معلمان را از هزاران شغلی که در شآن شان نیست و آنها را از مقوله ی تدریس غافل می کند رهایی دهد. طرحی که قرار بودموج امید و زندگی شرافتمندانه برای معلمان به ارمغان آورد. انتظار معلمان با آمدن بخشنامه رتبه بندی به سر رسید هر چند که هنوز میوه ی آن به ثمر نرسیده است.اما با نهایت تاسف باید گفت خواندن متن بخشنامه آنچنان که انتظار می رفت مسرت بخش و امیدوار کننده نبود است.. در طرح رتبه بندی مزایایی که در شآن معلمان باشد دیده نمی شود و اوج ناراحتی این هست که با توجه به شرایط اقتصادی موجود دردی را درمان نخواهد کرد . در این طرح برای معلمان تازه استخدام که قطعا مشکلات زیادی دارند افزایش دیده نشده است و برای دیگران هم چیزی بین ۲۰۰تا۶۰۰هزار تومان در نظر گرفته شده است که قاعدتا رقمی هم به عنوان مالیات کم خواهد شد. رقم افزایشی معلمان با توجه به حقوقشان نسبت به سایر کارمندان دولت پشیزی نیست.به جرات می توان گفت افزایشی معلمان شاید" یک دهم" اضافه کاری ماهانه ی کارمندان فلان اداره یا ریس فلان بانک یا کارانه ی فلان پزشک یا اعضای هیئت مدیره فلان شرکت یا پاداش سالانه اعضای رده بالای فلان وزارت نمی باشد. افزایشی حاصل از طرح رتبه بندی معلمان به اندازه ی پر کردن یک دندان نیست به اندازه ی پول فیش های آب وبرق نیست.به اندازه ی خرید ۱۰۰لیتر بنزین در مملکت سرشار از نفت و گاز نیست. به هر حال طرح رتبه بندی برای معلمان سرابی بیش نبود و آن طور که باید وشاید نمی تواند گره گشا هزاران مشکل زندگی معلمان و مرهم هزاران زخم زندگی آنها باشد..