نوشته ی دوست عزیزی که یادآور فیلمی کوتاه چارلی چاپلین بود.(سربازی که سالها بی خبر از شیپور صلح و پایان جنگ در کنار تپه ای از قوطی خالی کنسرو در سنگری زندگی می کرد) من را بر آن داشت که یاداشتی بنویسم ۱- اینکه منتخبان دوم اسفند پیر و فرتوت اند یا مورد حمایت شانا و یا اینکه عملکردی مثبت داشتند یا منفی و یا اینکه در راستای گام دوم اند یا در خلاف و تقابل و هر تاکیدی دیگر از این دست و از سوی دوستان جان، تنها نشان از عدم پذیرش شکست است نه چیز دیگر! چرا که تاریخ انقضایش پیش از دوم اسفند بود نه پس از آن! ۲-لازم به تذکر است که این تحلیلی های پیشینی تنها برای تقابل انتخاباتی است و در نهایت رای و نظر مردم که قاطعانه هم اعلام شد خط بطلانی است بر همه ی تحلیل ها، چه آنها که در حمایت بود و چه آنها که در تقابل! زیرا مفروض آن تحلیل ها مبتنی بر نامزدهای حاضر در انتخابات و سابقه و عملکرد است و نه شخص نماینده ی منتخب و بر کرسی نشسته! ۳- مظروف نقد پسینی انتخابات حاوی عملکرد نماینده است و هرگز نمی توان قصاص پیش از جنایتِ تحلیل گرانِ مغرض را نقد نامید. عادلانه و عاقلانه این است که فرصت ایفای نقش و تجلی شعارهای انتخاباتی را داد و بعد شروع به نقادی کرد! ۴- منتقدانِ شکست خورده که فاقد فهم قواعد دموکراتیک هستند.زمانی را به استراحت و بازیابی قوا اختصاص دهند تا هم جانی تازه بگیرند و هم اتفاق هایی رخ دهد که برای به نقد کشیدن نماینده های منتخب کفایت کند. ۵- شخص پیروز، نماینده ی همه ی مردم است چه آنها که در انتخابات شرکت نکردند و چه آنها که به ایشان رای ندادند و انتقاد از عملکرد هم وظیفه ی همه خواهد بود! چه بسا حامیان نمایندگان منتخب بیش و پیش از همه در نقادی و اصطکاک با نماینده قرار بگیرند. ۶- سبد هشتاد هزار رای نماینده ی پیروز رقابت، نه در مصادره ی رای قومی است نه متکی به رای جریانی! برایند یک انتخاب و اجماع زلال و روشن و مرکب از طیف های مختلف سیاسی و اجتماعی است که در بویر احمد حول شعار " ندای وحدت" و در کهگیلویه حول شعار "عزت" شکل گرفت! احترام به منتخب مردم وظیفه ی آحاد جامعه است.احترامی که از سوی نامزدهای حاضر در رقابت در پیام های تبریک اعلام شد. در نهایت انتقاد هم وظیفه ای است برای همه ی آنها که احساس تکلیف می کنند. و اگر این احساس تکلیف برای مردم و میهن باشد ؛همیشه جوش و خروش خواهد داشت و ربطی به رقابت پیش از انتخابات نخواهد داشت.