اَفتونیوز _ کیش شخصیت یا شخصیت پرستی پدیده ای است که در آن یک شخص با استفاده از اهرم های مختلف گروهی و تبلیغات سیاسی از خود وجههٔ عمومی آرمانی و قهرمانانه ای ارائه می دهد. این پدیده با استفاده از تعریف و تمجید در رسانه ها و نیز ایجاد جوی که در آن شخص فارغ از پاسخگویی یا مصون از اشتباه است به وجود می آید. کیش های شخصیت غالباً در حکومت های تمامیت خواه و غیر مردم سالاری بر پا می شوند. کیش شخصیت الزاماً در سطوح وسیع و گسترده مثل حکومت ها و کشورها اتفاق نمی افتد بلکه می تواند خیلی ساده در یک اجتماع کوچک هم رخ بدهد. استان کهگیلویه و بویراحمد به اشکال مختلف درگیر و اسیر اسم شخصیت هاست و این موضوع را می‌توان در همه جریان های سیاسی و اجتماعی مشاهده کرد و این امر یک جریان خاص خلاصه نمی شود اما در سال های اخير در شهرستان کهگیلویه بیشتر نمود پیدا کرده و بعد از بوجود آمدن دوگانه هاشمی و موحد بیش از پیش بر آن دامن زده شده است. در وضعیت " کیش شخصیت " نقد رهبر و پیشوا ممنوع می شود و رفته‌رفته ادبیات ستایشگرانه‌ای درباره او به کار می‌رود و فقط با همان ادبیات می‌شد درباره رهبر و لیدر سخن گفت در این شرایط هر قدر پیشوا بزرگ‌تر جلوه می‌کند نقد او و به چالش کشیدن قدرت اش دشوارتر و پیامد بارتر میشود. در کهگیلویه افراد زیادی تحت عنوان فعال سیاسی ( همیشه آنلاین) دچار کیش شخصیت ها و چهره ها شده اند و ساعت ها به بحث و مجادله در رابطه با هاشمی و موحد می پردازند و هر گروه بر خدمات و توانایی های رهبر خود تاکید می کند و دیگری را به کلی کنار می گذارد. در شهرستانی توسعه نیافته و عقب مانده که اغلب مردم درگیر ضروریات زندگی هستند و تمسک جستن از زورمندان قدرت برای بهبود شرایط سبب شده افرادی مانند هاشمی و موحد خود را شوالیه نجات بخش تلقی کنند. بواسطه تمرکز منابع قدرت و ثروت در دست این دو فرد در نهایت منجر به تشدید فرهنگ حامی پروری شده است. هاشمی و موحد با علم به اینکه صرف امکانات و زور نمی توانند قدرت را قبضه کنند، با ارائه کمکهایی به گروه ها یا بخشهایی از جامعه، حمایت آن بخشها را به خود جلب می نمایند. گروه هایی که از دارندگان منابع حمایت می نمایند و از آنجایی که در یک شهرستان توسعه نیافته اغلب مردم صرفا منافع خویش را در نظر دارند و به علت نداشتن دیدی کلان نمی توانند منافع اجتماعی را در نظر بگیرند، به کسانی اقبال نشان می دهند که بهتر بتواند منافع آنها را تامین کند. در نتیجه هیچگاه به فکر تغییر وضع موجود برای بهره برداری عادلانه تر از منابع، نخواهند بود. در نتیجه این چرخه معیوب (حامی پروری ) همچنان تداوم خواهد یافت.