اَفتونیوز| رفعت کاظمی  فعال اجتماعی در یادداشتی که برای این پایگاه خبری ارسال کرده است، نوشت:   خبر کوتاه بود؛ دختر ۱۷ ساله‌ی عشایر در یک منطقه‌ی صعب‌العبور از استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد مجروح شد و به خاطر فقدان بالگرد اورژانش در استان بر اثر شدت خونریزی جانش را از دست داد. شبکه‌های اجتماعی به سرعت این موضوع را بازتاب دادند. رسانه‌ها به آن پرداختند. صداوسیمای استان شاید برای اولین بار بود که برای این قبیل مسائل پرونده‌ای باز کرد و آن را پوشش داد. دستگاه قضای استان از پیگیری مسئله گفت. دقت کردید چه شد؟

اینجا هیچ حرفی از حقوق مصرحی که اصل سوم قانون اساسی برای رسیدن انسان‌ها به کمال درنظر گرفته، نیست. اینجا همه دارند از فقدان ابتدایی‌ترین امکانات برای بقای انسان‌ها می‌گویند آن هم پس از گذشت چهار دهه از عمر نظامی که قرار بود ولی‌نعمتش همین مستضعفین و پابرهنه‌ها باشند.

کسی می‌داند تاکنون چند انسان در استان کهگیلویه‌و‌بویراحمد به خاطر فقدان امکانات زیرساختی از قبیل جاده، مراکز درمانی و... جان خود را از دست داده‌ است؟

کسی می‌داند تاکنون چند مسئول به خاطر ترک فعل به جهت مهیا نکردن همین زیرساخت‌ها محاکمه شده است؟

کسی می‌داند فاصله‌ی محل سکونت آقایان سیدمحمد‌موحد، سیدناصر حسینی، مهدی روشنفکر، سیدعلی احمدزاده و دوستانشان تا مجهزترین و به‌روزترین بیمارستان‌ها و مراکز درمانی چقدر است؟

کسی می‌داند چرا اینقدر جان رعیت برای این‌ جماعت ارزان شده که تاکنون نه کسی عذرخواهی کرده، نه از رئیس دولت مردمی سوالی پرسیده شده و نه دادی از تریبون آن مجلسی که قرار بود خانه‌ی ملت باشد زده شده است؟

ما می‌دانیم که هرچه افراد گمنام‌تر و میزان دسترسی‌شان به رسانه‌ها کمتر باشد به همان میزان بهره‌مندی آن‌ها از حقوق مصرح قانونی نیز کمتر خواهد بود. ما می‌دانیم که استاندارمان هنوز در سرخوشی ناشی از استقبالی که از سفر رئیس‌جمهور به استان صورت گرفت سیر می‌کند. ما می‌دانیم که طولی نمی‌کشد که این مسئله هم فراموش می‌شود. ما همه‌ی این‌ها را می‌دانیم اما یک چیز دیگر را هم می‌دانیم و آن اینکه؛ پای همه‌ی شما در این‌ جان‌های از دست رفته‌ای که ارزان می‌پنداریدشان گیر است و در روز حسابی که دور و دیر نیست برای تک‌تکتان گران تمام می‌شود..