در شهر دهدشت، جایی که خیابان‌ها پر از دست‌فروشانِ بی‌پناه، پروژه‌ها نیمه‌کاره، و جوانان در صف بیکاری ایستاده‌اند، شورای شهر دغدغه‌اش را یافته است: راه‌اندازی کارواش سیار!

بله، همین. خبری که با آب و صابون تبلیغ می‌شود تا شاید جای زخم‌های عمیق شهر را پنهان کند.

در حالی‌که در بسیاری از شهرهای هم‌سطح، اعضای شورا به‌دنبال جذب سرمایه‌گذار، تدوین چشم‌انداز شهری، اصلاح طرح جامع و نوسازی زیرساخت‌های فرسوده‌اند، در دهدشت هنوز نگاه مدیران شهری در حد شستن شیرابه‌های زباله و جابه‌جایی سطل‌ها مانده است.

انگار نه انگار شورای شهر جای برنامه‌ریزی و آینده‌نگری است، نه محلی برای نمایش خدمات روزمره‌ی شهرداری.

در همین استان، فقط کافی‌ست نیم‌نگاهی به گچساران بیندازیم. اعضای شورای آنجا درگیر گفت‌وگو با سرمایه‌گذاران بخش خصوصی‌اند، روی پروژه‌های شهری مثل «توسعه محور سلامت» و «زیرساخت‌های گردشگری» کار می‌کنند، برای جذب بودجه توازن منطقه‌ای رایزنی می‌کنند و در سطح کلان دنبال سهم شهرشان از منابع ملی هستند.

اما دهدشت؟

در دهدشت، خبر مهم این روزها شستن آسفالت خیابان است!

آیا واقعاً اولویت دهدشت «کارواش سیار» است؟ یا اینکه فقر برنامه‌ریزی و ضعف درک توسعه، شورا را به چنین سطح نازلی از دغدغه‌مندی رسانده است؟

شوراهایی که باید اتاق فکر مدیریت شهری باشند، امروز به مجری پاک‌سازی معابر تقلیل یافته‌اند. اگر روزی دغدغه شوراها عمران، اقتصاد، فرهنگ و آینده‌ی شهری بود، امروز دغدغه‌شان تبدیل به شستن سطل زباله شده است.

این سقوط سطح اندیشه در مدیریت محلی است، نه خدمت به مردم.

دهدشت سال‌هاست زیر بار مشکلاتی چون بی‌نظمی شهری، نبود زیرساخت تفریحی، بحران اشتغال، رکود ساخت‌وساز و بی‌توجهی به بافت تاریخی خم شده است.

در چنین شرایطی، انتشار پوسترهای رنگارنگ از «راه‌اندازی کارواش سیار» چیزی جز نمایشِ فقر فکری در لباس خدمت نیست.

وقتی یک عضو شورا خبر شست‌وشوی خیابان را به‌عنوان دستاورد خود منتشر می‌کند، یعنی ما با شورایی طرفیم که رسماً از مأموریت خود فاصله گرفته و به‌جای اندیشه، شوی تبلیغاتی تحویل مردم می‌دهد.

شورایی که باید مسیر توسعه را طراحی کند، حالا درگیر چگونگی شستن خیابان‌هاست.

در گچساران اعضای شورا درباره‌ی چگونگی رشد اقتصادی، حفظ هویت فرهنگی و جذب بودجه برای پروژه‌های شهری مناظره می‌کنند، اما در دهدشت، شورا با پمپ آب و برس و تانکر خبرساز می‌شود!

چه مقایسه دردناکی.

این تفاوت، نه در امکانات که در «سطح فکر» است.

اگر قرار باشد هر مسئولی با آب و شوینده خبر بسازد، پس تکلیف توسعه چه می‌شود؟ تکلیف سرمایه‌گذاری شهری، هویت فرهنگی، اشتغال جوانان، پروژه‌های عمرانی و بافت فرسوده چه می‌شود؟

دهدشت به شورای شهری نیاز دارد که فکر کند، نه فقط بشوید.

تا زمانی که نگاه شورای شهر دهدشت در حد کوچه و جوی و کارواش سیار باقی بماند، این شهر نه‌تنها توسعه نخواهد یافت، بلکه روزبه‌روز در گلِ رکود و بی‌انگیزگی فرو می‌رود.

دهدشت از نداشتن امکانات نمی‌سوزد، از نداشتن «دغدغه‌ی بزرگ» می‌سوزد.

و چه تلخ است وقتی بزرگ‌ترین خبر مدیریت شهری، «راه‌اندازی کارواش» است!