مریم پارسا فعال‌رسانه‌ای و خبرنگار در وصف فرزندان مرزدار استان در یادداشتی نوشت:

جوانان استان ما، همان‌ها که در سال‌های آتش و خونِ جنگ تحمیلی، با دست‌های خالی اما دل‌های بزرگ ایستادند و جنگیدند. وقتی آتش‌بس آمد و خیلی‌ها گمان کردند جنگ تمام شده، آن‌ها از پا ننشستند؛ لباس خاکی را از تن درنیاوردند، فقط میدان عوض شد.

پدر کنارشان نبود، مادر هر شب با دل‌نگرانی چشم‌انتظار می‌ماند، اما وطن برایشان همان مادر بود؛ مادری که نمی‌شد رهایش کرد. رفتند به مرزها؛ به دل سرما و گرما، بی‌آنکه مدرکی پشتوانه‌شان باشد یا امکاناتی همراهشان، فقط با غیرت و تعهد. مرزدار شدند تا ما در آرامش بخوابیم.

سال‌ها گذشت اما قصه ایستادگی تمام نشد. هنوز هم هر از گاهی خبر می‌آید؛ خبر تلخی که دل یک استان را می‌لرزاند: «شهید مرزدار». مثل همین جوان مرزدار، شهید رحیم مجیدی، که در غربت مرز و سرمای استخوان‌سوز یخ زد و پر کشید؛ بی‌هیاهو، دور از آغوش خانواده.

غربت این جوانان همیشه دل خانواده‌هایشان را به درد می‌آورد؛ مادری که با عکس فرزندش زندگی می‌کند و پدری که بغضش را در سکوت فرو می‌برد. اما همین خانواده‌ها تا ابد سرافرازند، چراکه فرزندانشان برای وطن رفتند، برای دفاع از خاک، برای امنیت مردمی که شاید هرگز نامشان را هم نشنوند.

شهید رحیم مجیدی نه اولین مرزدار مظلوم این استان بود و نه آخرینشان؛ اما وصف مظلومیتش تا ابد در شَروه‌های زنانِ خطه قهرمان‌پرور کهگیلویه خواهد ماند. از این پس، شِروه‌های زنان این استان با نام برف گره خورده است؛ برفی که یادآور یخ‌زدگی جوان برومندمان شد و هر بار که می‌بارد، رنگ غم می‌گیرد.

برای مردم این دیار، برف دیگر فقط نشانه زمستان نیست؛ برف، تداعی‌کننده غم و مظلومیت شهید رحیم مجیدی است؛ اشکی سپید از آسمان، که یادآور جوانی‌ست که در سرمای مرز ایستاد تا وطن گرم بماند؛ و این، افتخاری است ماندگار برای مردم کهگیلویه و بویراحمد.