با اتمام زمان نام‌نویسی داوطلبان شورای شهر در کشور در محافل غیررسمی نام‌هایی زمزمه میشود که برای بار سوم و یا بیشتر در شوراهای استان حضور داشتند و این بار با این وضع که کشور شرایط دشواری را پشت سر گذاشته نیز جرئت نام‌نویسی داشتند و اعلام حضور کردند.

خطاب به این آقایان باید گفت: می‌آیید. دوباره می‌آیید. برای سومین بار، چهارمین بار، گاه با همان چهره‌ها، همان وعده‌ها، و همان ژست‌های آشنا. انگار صندلی شورای شهر برایتان مُلک موروثی شده؛ مِلکی که سندش را نه در دفتر اسناد رسمی، که در گفتمان خویشاوندی و طایفه‌ای می‌جویید. اما فراموش نکنید: این صندلی، امانت مردم است، نه تخت‌خواب راحت تکرارها. بگذارید صریح بپرسیم: شما که بارها آمدید، دقیقاً چه کاره‌اید و این بار با کدام کارنامه بازگشته‌اید؟

آقایان محترم وقتی نام شما برای چندمین بار در فهرست نامزدها ظاهر می‌شود، مردم حق دارند نه تنها به آینده، که به گذشته‌تان نیز نگاهی انتقادی بیندازند. شهرهای ما، خود گواهان زندهٔ عملکرد شما هستند. یاسوج را ببینید: هوایش هنوز در فصولی از سال، نفس‌گیر است؛ ترافیکش بی‌طرح و برنامه، با یک برف تمام شهر قفل شده و بی‌برنامگی در آن موج می‌زند.گچساران را ببینید هوایش ریه‌های شهر را می‌فشارد؛دهدشت با بافت تاریخی‌اش که نیازمند توجه است، سی‌سخت با طبیعت بکر ولی رها شده، لیکک و باشت و شهرهای دیگر با حداقل‌های برآورده‌نشده...

جوانان استان با در جستجوی امکانات فرهنگی و ورزشی، همچنان در پیچ‌وخم کوچه‌های تنگ ناامیدی سرگردانند و در فضای مجازی غرق شده اند.

گویی زمان در این جغرافیا ایستاده است. این ایستایی، بلندترین فریاد علیه تکرار بی‌حاصل حضورهاست.

تجربه‌ای که شما مدعی آن هستید، باید پرسیده شود:

آیا این تجربه حضورهای چندباره، انباشتی از خدمت بوده یا انباشتی از روابط؟

آیا پیوندهای قومی و طایفه‌ای شما، پلی برای جذب اعتبار و پیشرفت شهر شده یا دیواری بلندتر برای حفظ انحصار و دفع نقد؟

وقتی چندین دوره فرصت داشتید، چرا امروز شهرهای ما هنوز با همان مشکلات دهه گذشته دست‌وپنجه نرم می‌کنند، فقط کمی عمیق‌تر و پیچیده‌تر؟

در فرهنگی غنی مانند فرهنگ کهگیلویه و بویراحمد، پیوندهای اجتماعی و احترام به بزرگان، سرمایه‌ای ارزشمند است. اما این سرمایه زمانی به سرمایه‌گذاری برای توسعه تبدیل می‌شود که در خدمت همگان قرار گیرد، نه آنکه به ابزاری برای تثبیت قدرت حلقه‌ای خاص بدل شود. شما که چندین دوره در کرسی شورا نشسته‌اید، آیا توانستید میان احترام به میراث سنتی و ضرورت‌های زندگی شهری مدرن پلی بزنید؟ یا تنها از ظرفیت‌های سنتی برای جمع‌آوری آرا بهره بردید و سپس شهر را با همان معضلات سنتی رها کردید؟

آیا طرحی نو برای مدیریت پسماند ارائه دادید؟ آیا برنامه‌ای عملی برای مقابله با ترافیک تدوین کردید؟ آیا در حوزه فرهنگ کاری کردید؟ آیا برای نفس‌های به شماره رفته گچساران و لیکک برای آلودگی حاصل از نفت قدم برداشتید؟ آیا توانستید دهدشت پرقدمت‌ را در شان قدمتش به همگان معرفی کنید و بسازید؟ یا تمام تلاش شما صرف حفظ کرسی و مدیریت رضایت طایفه‌ای شد؟

آقایان با کدام جرأت و کدام دستاورد بازگشته‌اید؟ اگر ادعای خدمت دارید، سند بیاورید. نه وعده، نه حرف، که سند. از پروژه‌های به ثمر نشسته بگویید؛ از جلسات شورایی که تا نیمه‌شب برای تصویب طرح جامع حمل‌ونقل طول کشید؛ از بودجه‌های شفافی که هر ریال آن در معرض دید مردم قرار گرفت؛ از دفترچه‌ای که عملکرد سالانه‌تان را با عدد و رقم به نقد عمومی گذاشت. اگر اینها را ندارید، پس با کدام جسارت بازگشته‌اید؟

آیا فکر می‌کنید مردم فراموشکارند؟ یا فکر می‌کنید شبکه‌های حمایتی طایفه‌ای، همیشگی و غیرقابل نفوذ است؟ شاید تصور می‌کنید شورای شهر شغلی است با حقوق ثابت و بیمه بازنشستگی، نه نهادی برای کار سخت و پاسخگویی مدام.

استان ما زخم‌های کهنه بسیاری دارد: محرومیت، کمبود زیرساخت، بیکاری، مهاجرت. این زخم‌ها نیاز به مرهم برنامه‌ریزی جسورانه و مدیریت نوآور دارند، نه آنکه با حضورهای تکراری، نمک پاشیده شود بر آنها. تجربه‌ای که به تکرار بی‌نتیجه تبدیل شود، نه تنها مفید نیست، که مانع رشد است. راه علاج، در گشودن درها به روی نیروهای تازه، ایده‌های نو و جسارت جوانی است. کسانی که اگرچه نامشان کمتر شنیده شده، اما چشم‌اندازشان روشن‌تر و انرژی‌شان برای ساختن، بیشتر است.

اما خطاب به مردم همیشه فهیم استان

مردم، زمانه را دریابید

مردم شریف و فهیم کهگیلویه و بویراحمد!این بار، به جای گوش دادن به سخنرانی‌های آشنا، کارنامه‌های مکتوب بخواهید. به جای تکیه بر دل‌بستگی‌های قومی، برنامه‌های عملیاتی مطالبه کنید. شهرهای ما بیمار نیستند، بلکه مدیریتشان خسته و تکراری است. داروی این خستگی، تغییر است و تغییر نیازمند شجاعت شما.

شما که دوباره و سه‌باره آمده‌اید... اگر دستانتان از دستاورد خالی است، لااقل شجاعت کنار رفتن را داشته باشید. جاده توسعه، نیازمند رانندگان جدیدی است که چشمی تیزبین و دستانی آماده برای ساختن دارند. راه برای نوآوران و خدمت‌گزاران واقعی باز است، اگر شما جلوی در را نبندید.

این نوشته نقدی ساختاری بر پدیدهٔ «حضور مکرر بدون کارنامه شفاف» است و هدف آن، برانگیختن پرسشگری عمومی و ارتقای سطح مسئولیت‌پذیری در مدیریت شهری است. شخصی‌سازی قصد نویسنده نیست، بلکه بیداری وجدان جمعی است.