گچساران انگار رکورددار همایش شده؛ هر بار با یک اسم دهن‌پرکن: انار مارین، توسعه، سرمایه‌گذاری، آینده‌سازی و هزار عنوان پرطمطراق دیگر.   سالن‌ها پر می‌شود، بنرها بالا می‌رود، مهمان‌ها می‌آیند، عکس‌ها گرفته می‌شود و هزینه‌ها مثل آب خوردن خرج می‌شود.

مدیران شهر در مانور دادن واقعاً استادند؛ هر بار یک جشن بزرگ، یک جلسه شلوغ، یک نمایش تمام‌عیار. اما بیرون از این سالن‌ها چه خبر است؟

اگر همایشی خروجی واقعی و مثبت داشته باشد، هیچ‌کس مخالفش نیست.   اما مسئله اینجاست که بسیاری از این برنامه‌ها در حد همان همایش می‌مانند؛   نه خروجی مشخصی دارند، نه برنامه عملی برای بعد از آن، نه نگاه بلندمدتی که نتیجه‌اش در زندگی مردم دیده شود.

در عمل چیزی که می‌ماند چند عکس یادگاری، چند خبر کوتاه و چند بنر جمع‌شده است. شاید این‌ها برای بعضی‌ها پرستیژ اداری یا کلاس کاری حساب شود،   اما برای جوانان شهری نفت‌خیز مثل گچساران شغل و درآمد محسوب نمی‌شود.

جوان‌های گچساران بیکارند. نه شغل دارند، نه امید روشن به آینده. مدرک روی مدرک، اما فرصت کم. فشار اقتصادی و روحی هر روز بیشتر می‌شود و مشکلات واقعی مردم سر جایش باقی می‌ماند.

از همه دردناک‌تر چیزهایی است که کمتر درباره‌اش حرف زده می‌شود؛ آمارهایی که اگر جدی دیده شود، خیلی‌ها باید پاسخ بدهند.   این‌ها مسائلی نیست که با همایش و سخنرانی حل شود.

واقعیت این است که این قبیل رفتارها گاهی بیشتر شبیه نمایش فعالیت است تا حل مسئله؛ نمایشی که چشم‌ها را از نیازهای اصلی جوانان و مردم شهر به سمت و سوی دیگری می‌برد.

گچساران امروز مصداق همان ضرب‌المثل لُری است: «وِدرش مردم ایسوزونه، داخلش خومه ایسوزونه»  ظاهرش پر زرق‌وبرق است، اما  درونش پر از سوختن و درد. یا مردم از بیرون همه زیبایی و این همایش‌ها را می‌بینند و مردمی که در گچساران زندگی می‌کنند واقعیت‌ها و رنج‌ها را می‌بینند.

گچساران جشن و همایش کم ندارد؛   آنچه کم دارد کار واقعی، برنامه عملی و امیدی است که در زندگی جوانان دیده شود.