روزگاری «مراد علی پیوند» بعنوان معاون توسعه استاندار در همین رسانه و سایر رسانه تیغ های نقد را به جان می خرید اما امروز و پس از ماه ها از کنار رفتن او، ورق به طرز فجیعی برگشته است. آنچه اکنون در ستاد استانداری میگذرد، نه یک ضعفِ مدیریتی، که «فضایی سرشار از رخوتِ اداری» است؛ جایی که نه از کاراکتر خبری هست و نه از کاریزما اثری.

واقعیتِ تلخ این است که معاونین فعلی و مدیرانِ کلِ ستادی، چنان در باتلاقِ «روتینِ مدیریتی» غرق شده اند که حتی تشریفاتِ یک دیدارِ ساده ی اربابِ رجوع را به نمایشی پرتنش و بی مایه بدل کرده اند. شنیده های راه رو های استانداری حکایت از آن دارد که این مدیران نه راهِ گشایشِ کاری بلدند و نه تابِ تحملِ نگاهِ یک مراجعه کننده را دارند؛ گویی صندلی هایشان را نه به پای دانش و تجربه، که به پای «هماهنگی با جلسات» اجاره کرده اند.

تلخ تر از نارضایتیِ عامه، فریادِ رسایِ حامیانِ دولت است که امروز از خیلِ معترضان، صدایشان از مخالفان هم بلندتر شده است. جالب آنکه افتونیوز، که روزگاری منتقدِ سرسختِ پیوند بود، امروز ناخواسته به گواهِ تاریخیِ این افول تبدیل شده؛ رسانه ای که هرگز نسبتی با خطِ سیاسی او نداشت، اما اکنون کارنامه ی دو ساله ی معاونِ توسعه و مدیرانِ کلِ ستادی از مدیرکل بانوان گرفته تا امور اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، تحول و دفتر فنی  همه به روشنی نشان میدهد که پیوند، حتی اگر مردمی نبود حداقل  سیاست بازی بلد بود،  تمامِ آبرویِ سیاسیِ خود را پایِ دوستان اش هزینه میکرد. او در میدان بود، نه پشتِ میز. اشتباه داشت، اما مدیر بود. امروز اما مدیرانی سر کارند که نه اشتباهِ بزرگ میکنند و نه حرکتِ بزرگ؛ فقط مینشینند، تصمیم میگیرند که تصمیم نگیرند و در پسِ هزاران جلسه ی کم دستاورد، اربابِ رجوع و حامیانِ دولت را تبدیل به ناراضی می کنند.

این روزها حسرتِ «بیامرزه پدرِ پیوند» یا «درد پیوند من سر همتو»  دیگر یک زمزمه نیست؛ طعن  تلخِ مردمی است که میبینند با رفتنِ یک مدیرِ جنجالی و چالشگر، پایِ دستگاهی بی روح و خشک به مدیریت باز شده است. این مرقومه در دفاع از عملکرد پیوند نیست و  داغِ غیبتِ او، نه از سرِ علاقه، که از سرِ نارضایتی از ترکیبِ فعلی بر دل مینشیند؛ و این، هشداری است برای آنانی که گمان میکنند مدیریت، جز نشستن بر صندلی و هماهنگیِ بی حاصل، چیزی دیگر نمی طلبد.