سهیلا نیک اقبالی 

هر سال که به هفدهم مرداد می‌رسیم، شاهد انبوهی از پیام‌های تبریک و تجلیل از خبرنگاران هستیم، اما باید از خود بپرسیم: آیا روز خبرنگار فقط فرصتی برای تبریک گفتن است یا بهانه‌ای برای مرورِ رسالت خطیر و فراموش‌شده‌ این حرفه؟  خبرنگار به‌مثابه دیده‌بانِ بیدارِ جامعه است،حلقه‌ی اتصال میان مردم و مسئولان و در یک کلام، صدای رسای کسانی که صدایی ندارند.  روز خبرنگار، روز تجدید عهد با «حقیقت»، «استقلال» و «شجاعت» است، سه ستونی که بدون آن‌ها، خبرنگاری صرفاً شغلی برای گذران روزگار خواهد بود.  واماخبرنگارِ آگاه، مستقل و نترس چه ویژگی‌هایی دارد؟در نگاه نخست، شاید تعریف «خبرنگار خوب» ساده به نظر برسد، اما در عمل، حفظ سه اصل اساسی، سخت‌ترین بخش این حرفه است: ۱. آگاهی خبرنگارِ آگاه، پژوهشگری خستگی‌ناپذیر است که قبل از نوشتن، می‌خواند، می‌پرسد، مقایسه می‌کند و برای هر ادعایی، سند و مدرک دارد. او مقلد و ماشین‌گونه نیست، او تحلیلگر و روشنگر است. ۲. استقلال  خبرنگارِ مستقل، وابسته به هیچ جناح، گروه، مدیر یا بودجه‌ای نیست. او فقط به «مصلحت مردم و منافع عمومی» دل بسته است و حاضر نیست استقلال قلم خود را به هیچ بهایی بفروشد. ۳. شهامت  شهامت به معنای بی‌پروایی و جنجال‌طلبی نیست، بلکه یعنی ایستادن پای حقیقت، حتی اگر این ایستادن به بهای بایکوت شدن، حذف از رسانه یا خشم قدرتمندان تمام شود.  خبرنگارِ نترس، در مقابل زورگویی و ارعاب، سر خم نمی‌کند. *یاسوج و سکوتِ نگران‌کننده خبرنگاران در برابر معضلات شهری*

اما به سراغ شهر خودمان بیاییم. یاسوج، پایتخت طبیعت ایران، شهری که اگرچه از زیبایی طبیعی و ظرفیت‌های کم نظیر برخوردار است، اما امروز درگیر انبوهی از معضلات شهریِ آشکار و ملموس است: _ فقدان مبلمان شهری استاندارد و درخورِ نام و اعتبار شهر _انباشت زباله در معابر و خیابان‌ها و بحران مدیریت پسماند _ پروژه‌های نیمه‌تمام و معابر فرسوده که سال‌هاست سیمای شهر را مخدوش کرده‌اند. _ ترافیک درنفاط مرکزی شهر بخاطر وجود ایستگاههایی که میشود به جاهای خلوتتر انتقال یابند. _ تصاحب پیاده روها توسط دستفروشان _ تصاحب خیابهانها ومیادین شهر توسط سایپاهای میوه فروش _ جداول مرکزی شهر پراز پسابهای الوده وبوی تعفن

وهزاران مشکل کوچک وبزرگ دیگر که مردم راخسته نموده اند. اینجا تمامی ادارات مسئولند ازجمله : شهرداری وشورای شهر،علوم پزشکی ،سازمان محیط زیست واستانداری بعنوان سازمان ناظر.

حال سؤال بنیادین این است: در میان این‌همه نارسایی که روزانه در برابر چشمان هر شهروندی جاری است، چرا خبرنگارانِ شجاع و وظیفه‌شناس ما در مقابل این معضلات سکوت کرده‌اند؟  چرا قلم‌ها و دوربین‌ها به‌جای ثبت کم‌کاری‌ها و مطالبه‌گریِ بی‌وقفه، یا خاموشند و یا درگیرِ حواشییی که هیچ سودی برای مردم ندارد؟ آیا وظیفه‌ی خطیر قلم، پرداختن به همین مسائل روزمره‌ای نیست که زندگی شهروندان را به‌طور مستقیم تحت‌تأثیر قرار می‌دهد؟ *آفت بزرگ برای یک خبرنگار آلودگیِ به سیاست‌کاری هست.*

شاید ریشه‌ی بسیاری از سکوت‌ها و کج‌روی‌ها را بتوان در یک پدیده‌ی شوم جست‌وجو کرد: آلودگی به سیاست‌بازی. خبرنگار نباید هرگز به ابزار یا بلندگوی یک طیف خاص سیاسی تبدیل شود. رسالت قلم، خدمت به مردم است، نه تبلیغ برای یک جناح. وقتی خبرنگار وارد بازی‌های جناحی می‌شود، استقلال، صداقت و اعتبار خود را یک‌جا از دست می‌دهد. متأسفانه باید اذعان کرد که در جامعه‌ رسانه‌ای یاسوج، هرچند در لایه‌های بسیار معدود و اندک، شاهد پدیده‌ی تلخ «نان به نرخ روز خوردن» هستیم.  افرادی که صبح با یک طیف هم‌پیمان می‌شوند و عصر، قلم را به‌کام تخریبِ رقیب می‌چرخانند.گویی خبرنگاری برایشان تنها ابزاری برای بقا و منفعت‌طلبی است، نه رسالتی برای خدمت به مردم. چنین افرادی نه تنها خبرنگار نیستند، بلکه مزدوران قلم‌به‌دستی هستند که اعتبار یک حرفه‌ مقدس را در برابر افکار عمومی لکه‌دار کرده‌اند.  خبرنگاری که آلوده به سیاست‌کاری شود، دیگر خبرنگار شرافتمند نیست، او کارمندِ سیاسیِ یک جناح است.  روز خبرنگار، بهترین فرصت برای یک بازگشتِ شرافتمندانه به اصول حرفه‌ای است. از فعالان رسانه‌ای شهر یاسوج انتظار می‌رود که پیش از هر چیز، معتمدین مردم باشند و صدای مشکلاتشان در برابر معضلات شهری و کم‌کاری‌ها، مطالبه‌گر باشند نه سکوت‌کننده، از هرگونه وابستگی جناحی و سیاست‌بازی فاصله بگیرند. شهر ما بیش از هر زمان دیگری به دیده‌بانانِ مطالبه‌گر نیاز دارد، نه سخنگویانِ جناحی، به قلم‌هایی نیاز دارد که برای «توسعه‌ یاسوج و رفاه شهروندانش» می‌نویسند، نه برای «جلب رضایت مدیران» و نه برای «تخریب رقیبان». روز خبرنگار بر تمامی آنانی که شرفِ قلم را پاسبانی میکنند، گرامی باد. 🌹 ۴۰۵/۰۵/۱۷