نزدیکان محمد بهرامی، نماینده‌ی کنونی بویراحمد، برای برجسته‌کردن موکل خود و خارج شدن از موج انتقادات دست به دامن مقایسه‌ای عجیبی شده اند: آنها می‌گویند بهرامی از مهدی روشنفکر، نماینده‌ی سابق همین حوزه، اخلاق‌مدارتر و فنی تر است. خُب، این حرف درست مثل این می‌ماند که بگوییم «این خودروی نو از یک پیکانِ فرسوده بهتر است»؛ شاید درست باشد، اما چه افتخاری برای یک نماینده‌ی فعلی که باید کارنامه‌اش را با شاخص‌های روز بسنجد، آیا نباید آقای بهرامی عملکرد خود را به وعده های قبل انتخابات اش بسنجد؟! نه با یک گزینه ناموفق؟ سؤال اینجاست: آیا معیارِ موفقیتِ نماینده‌ی کنونی، «بهتر بودن از نماینده سابقی است که خود تک دوره ای شده و با یک نه بزرگ به خود بهرامی پناه آورده اند» است؟   پر واضح است،  پدیده "روشنفکر " محصولِ و زائده هیجاناتِ  بود ( عقلای حامی روشنفکر خیلی زود به این امر اعتراف کردند) اما نباید فراموش کرد که خودِ بهرامی نیز بخشی پایگاه رای اش  را مدیونِ همین جریان‌های احساسی  است. سؤال کلیدی اینجاست: چرا بهرامی به جای مقایسه با نماینده‌ی سابق، خود را با  همچون سیدباقر نمی‌سنجد؟ پاسخ روشن است: چون در قیاس با روشنفکر، همیشه برنده‌ای!  ولی در قیاس با الگوهای واقعیِ کارآمدی و پاسخگویی، ممکن است قد نکشی. این استراتژی، چیزی جز «عذرِ بدتر از گناهِ نزدیکان نماینده» نیست؛ صرفاً یک پیروزیِ تصنعی حاصل از  مقایسه‌ است که نه به دردِ امروزِ مردم  می‌خورد و نه دستاوردی برای نماینده کنونی به ارمغان می‌آورد.