زینب ابوطالبی، مجری شبکه افق، با جمله «اگر کسی اعتقاد ندارد، از ایران برود» موجی از انتقاد را برانگیخت و ناچار به عقب‌نشینی شد. حالا، پس از چند سال، این بار فرماندار بویراحمد در جمع جوانان، با ادبیاتی همانند، نخبگان استان را نشانه گرفته و گفته است: «نخبه‌ای که بخواهد استان خود را ول کند... برود بهتر است» و با اعتمادبه‌نفس افزوده: «اگر بخواهم، همین الان می‌توانم به وزارت کشور بروم.»

شباهت این دو سخن آشکار است؛ هر دو راهکار را در «خروج» مخاطب می‌بینند، اما تفاوت اساسی اینجاست که ابوطالبی خطابش به مخالفان عقیدتی بود، اما فرماندار، سرمایه‌های انسانی و علمی استان خود را هدف گرفته است. وقتی یک مجری به خاطر چنین ادبیاتی مجبور به عقب‌نشینی می‌شود، چگونه یک مدیر ارشد اجرایی که متولی ایجاد امید و بستر ماندگاری است، همان حرف را تکرار می‌کند؟

این رویه طردکننده، در کنار ادعای رفتن به وزارت کشور، نشان از بی‌توجهی به جایگاه فرمانداری دارد. رسانه‌زدگی افراطی، حضور در کافه‌ها، جمع‌آوری مشاوران مجازی و تئوری‌پردازی، هرگز جای کار میدانی و حل معضلاتی چون بیکاری و مشکلات روستایی را نمی‌گیرد.

پرسش تلخ دیگر، چگونگی انتصاب وی در مناصبی چون فرمانداری دنا، مدیرکلی بازرسی و فرمانداری بویراحمد است؛ آیا فشار فامیل و روابط خویشاوندی جای شایستگی را گرفته است؟ کارنامه عملکرد پاسخ این ابهام را روشن می‌کند.

استان تشنه مدیرانی خاکی و متواضع است که به جای تهدید به رفتن و نظریه‌پردازی، پاسخگوی عمل باشند. وقت آن رسیده که به جای حرف، کار کنند.