برای همه فعالان سیاسی آگاه و منصف استان، این موضوع به‌روشنی ثابت شده است که غلامرضا تاجگردون از حیث نفوذ در نهادهای قدرت، جذب منابع مالی برای توسعه زیرساخت‌های استان، تعامل با اصحاب قدرت در جناح‌های مختلف و سواد رسانه‌ای، یک سر و گردن از تمام نمایندگان تاریخ استان بالاتر است. بااین‌حال، در زمینهٔ داشتن چارچوب فکری مشخص، در مورد وی تردید و پارادوکس های بسیاری وجود دارد که در این باب به تناقض گویی های غلامرضا تاج گردون در خصوص شهید لاریجانی خواهیم پرداخت، این تحلیل به هیچ وجه نافی توانایی ها و قابلیت های نماینده گچساران و باشت در حوزه مسائل توسعه ای استان  نیست.

تناقض‌گویی‌ چه در گفتار و چه در عمل از خطرناک‌ترین ویژگی‌هایی است که دامن یک سیاستمدار را می‌گیرد. ریشهٔ این تناقضات می‌تواند چندگانه باشد: نخست، ناآگاهی و ناتوانی در تحلیل درست از شرایط موجود که به پیش‌بینی‌های اشتباه می‌انجامد؛ دوم، قدرت‌طلبی که کنشگر را بر آن می‌دارد تا به‌منظور حفظ منافع و جایگاه خود، در هر زمان به‌میل اصحاب قدرت سخن بگوید؛ و سوم، فقدان گفتمان و چارچوب فکری مشخص که باعث می‌شود در باب یک موضوع واحد، در مقاطع مختلف نظرات متناقضی صادر شود.

غلامرضا تاجگردون، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه، یکی از کنشگران شاخص استانی و کشوری است؛ اما اگر عملکرد و اظهارات وی در مقاطع گوناگون زیر ذره‌بین قرار گیرد، با حجم باورنکردنی از تناقضات، صحبت‌های غیرعلمی و پیش‌بینی‌های اشتباه روبه‌رو خواهیم شد. در این بخش، به تناقضات وی پیرامون شهید علی لاریجانی در موضوع انتخابات می‌پردازیم و در بخش‌های بعدی، مردم را با دیگر تناقضات عجیب او آشنا خواهیم کرد.

گاه‌شمار اظهارات متناقض تاجگردون دربارهٔ شهید لاریجانی:

· ۲۲ آذر ۱۳۹۴: به اصلاح‌طلبان توصیه کرد در برابر امثال لاریجانی نرمش نشان دهند و تأکید کرد: «آقای لاریجانی هیچ‌وقت نمی‌تواند یک اصلاح‌طلب باشد، اما ویژگی‌هایی دارد که اصلاح‌طلبان می‌توانند او را نزنند؛ هرچند لاریجانی قطعاً نمی‌خواهد این ویژگی‌ها مطرح شود، چون برخی اطرافیانش (احتمالاً اصولگرایان) از او پراکنده می‌شوند.» · ۴ خرداد ۱۳۹۶ (تنها ۱۷ ماه بعد): دربارهٔ آیندهٔ اصول‌گرایی گفت: «اصولگرایان باید دچار تغییراتی شوند؛ افرادی مانند روحانی و لاریجانی، جریان اصلاحات را انتخاب کردند و موفق شدند و اصولگرایان با این رویکرد در ۴ سال آینده و انتخابات ۱۴۰۰ توفیقی نخواهند داشت.» · ۲۸ اسفند ۱۳۹۹ (۴۶ ماه بعد، در نشست خبری): دربارهٔ خروجی اصلاح‌طلبان اظهار کرد: «اصلاح‌طلبان، حتی اگر قرار است ببازند، بهتر است یک اصلاح‌طلب را برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ به صحنه بیاورند»؛ یعنی عملاً موضع خود در ۴ خرداد ۱۳۹۶ را نقض و حمایت از روحانی یا چهره‌هایی نظیر لاریجانی را کاملاً رد کرد. · ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ (تنها ۱۶ روز بعد): دربارهٔ علی لاریجانی گفت: «تصمیم برای رئیس‌جمهور شدن لاریجانی، یک تصمیم حکومتی و با دخالت شورای نگهبان است؛ اما اگر اصولگرایان بخواهند یک کاندیدای برتر معرفی کنند، به‌نظرم به سراغ لاریجانی بروند و از او حمایت کنند.» · ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۰: با علی لاریجانی دیدار کرد و از گفت‌وگو با او چنین برداشت کرد که لاریجانی تمایل دارد خروجی جریان اصلاح‌طلبی باشد و تفکراتش در سیاست خارجی و داخلی به اصلاح‌طلبان نزدیک‌تر است؛ ازاین‌رو، تاجگردون تصمیم گرفت نقش «جاده‌صاف‌کن» و لیدر سیاسی او را ایفا کند تا در صورت موفقیت لاریجانی، منافع خود را تحصیل کند. · ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۰ (تنها یک روز پس از دیدار، و ۴۰ روز پس از اظهارات ۱۵ فروردین): با چرخشی ۱۸۰ درجه و برخلاف تمام پیش‌بینی‌ها و توصیه‌های پیشین خود، تأکید کرد: «من لاریجانی را از برخی اصلاح‌طلبان شایسته‌تر می‌دانم و اصلاح‌طلبان باید این پیش‌شرط را کنار بگذارند که کاندیدایشان حتماً اصلاح‌طلب باشد. امیدوارم سران اصلاح‌طلب تصمیم درستی بگیرند و افرادی در قامت آقای لاریجانی، گزینه‌های مناسبی هستند.» این در حالی بود که تنها ۴۷ روز پیش (۲۸ اسفند ۱۳۹۹) تأکید کرده بود خروجی اصلاح‌طلبان باید اصلاح‌طلب باشد، و ۴۰ روز پیش (۱۵ فروردین) لاریجانی را بهترین گزینه برای اصولگرایان معرفی کرده بود.

اگر کنشگران سیاسی در میدان سیاست، مانند بازیکنان فوتبال، به‌ازای هر تناقض مضحک کارت زرد دریافت می‌کردند، تاجگردون تنها در ماجرای علی لاریجانی، حداقل شایستهٔ دریافت ۵ کارت زرد بود.

این واکاوی کوچک نشان می‌دهد که تناقض‌گوییِ پی‌درپی، فراتر از یک اشتباه تاکتیکی، به مسئله‌ای بنیادین در گفتمان سیاسی برخی نمایندگان بدل شده است. وقتی یک چهرهٔ تأثیرگذار در طول کمتر از ۵۰ ماه، در مورد یک شخصیت واحد، پنج موضع کاملاً متضاد اتخاذ می‌کند، دیگر نمی‌توان آن را به‌راحتی ناشی از تغییر شرایط یا خطای تحلیلی دانست؛ بلکه این الگو، پرسش‌هایی جدی دربارهٔ ثبات فکری، صداقت با افکار عمومی و شفافیت در تصمیم‌گیری ایجاد می‌کند. در نظام نمایندگی، اعتماد مردم سرمایه‌ای نیست که با این حجم از چرخش‌های موضع‌گرایانه، قابل حفظ باشد. وقتی از نماینده‌ای در جایگاه ریاست کمیسیون برنامه و بودجه، در فاصلهٔ کوتاهی چندین روایت متضاد از یک چهرهٔ سیاسی ارائه می‌دهد، این پرسش جدی مطرح می‌شود که معیار اصلی تصمیم‌گیری او چیست: منافع ملی؟ منافع جناحی؟ یا منافع شخصی؟

این واکاوی کوچک نشان می‌دهد که تناقض‌گوییِ پی‌درپی، فراتر از یک اشتباه تاکتیکی، به مسئله‌ای بنیادین در گفتمان سیاسی برخی نمایندگان بدل شده است. وقتی یک چهرهٔ تأثیرگذار در طول کمتر از ۵۰ ماه، در مورد یک شخصیت واحد، پنج موضع کاملاً متضاد اتخاذ می‌کند، دیگر نمی‌توان آن را به‌راحتی ناشی از تغییر شرایط یا خطای تحلیلی دانست؛ بلکه این الگو، پرسش‌هایی جدی دربارهٔ ثبات فکری، صداقت با افکار عمومی و شفافیت در تصمیم‌گیری ایجاد می‌کند. در نظام نمایندگی، اعتماد مردم سرمایه‌ای نیست که با این حجم از چرخش‌های موضع‌گرایانه، قابل حفظ باشد.