یاداشت
گفتگو و گزارش

گروگان‌گیریِ بیمارستان سرطان به نامِ وصولِ بدهی!/ اوقاف یا بنگاه اقتصادی؟!

آقای مدیرکل! شما نه طلبکارِ خیابانی هستید، نه مأمور اجرای احکام دادگاه. شما امینِ موقوفاتی هستید که واقفانشان با نیت «قرب الهی» از مال خود دل کندند. وقتی به جای میزِ مذاکره، سراغ چماقِ «حکم دادگاه» می‌روید، چه پیامی به بیماران سرطانی می‌دهید؟

گروگان‌گیریِ بیمارستان سرطان به نامِ وصولِ بدهی!/  اوقاف یا بنگاه اقتصادی؟!

 

ظاهراً جناب مدیرکل اوقاف استان، جایگاه خود را با مدیرعامل یک شرکت خصوصی اشتباه گرفته‌اند. ایشان با لحنی تهدیدآمیز، وعده‌ی «توقف ساخت درمانگاه سرطان» را به‌خاطر بدهیِ ۷ ساله‌ی دانشگاه علوم پزشکی داده‌اند؛ غافل از اینکه اداره‌ی کل اوقاف، یک بنگاه پول‌پروری نیست، بلکه نهادی مذهبی، اعتقادی و خیریه است که وظیفه‌اش حراست از نیت واقف و خدمت به خلق خداست. زبان تهدید، زیبنده‌ی متولیِ امور معنوی نیست.

آقای مدیرکل! شما نه طلبکارِ خیابانی هستید، نه مأمور اجرای احکام دادگاه. شما امینِ موقوفاتی هستید که واقفانشان با نیت «قرب الهی» از مال خود دل کندند. وقتی به جای میزِ مذاکره، سراغ چماقِ «حکم دادگاه» می‌روید، چه پیامی به بیماران سرطانی می‌دهید؟ که امیدشان را گروگانِ اختلافات اداری گرفته‌اید؟ مگر وظیفه‌ی اوقاف، وصول اجاره به هر قیمتی است، یا حفظِ عینِ موقوفه و تحققِ نیتِ واقف؟ واقف، زمین را برای شفای بیماران وقف کرد، نه برای تعطیلی پروژه به‌خاطر بدهی.

اگر ۷ سال نظارت نداشته‌اید، چرا امروز ناگهان بیدار شده‌اید؟ مگر وظیفه‌ی اوقاف فقط «چک وصولی» است یا «حراست از نیت خیر واقف»؟ آیا ابزارهای هوشمندانه تمام شده؟  اما ایشان یک‌باره سراغ «حکم دادگاه برای توقف ساخت» رفته‌اند

حال در استانی که روزانه ۳ نفر به جمع بیماران سرطانی آن اضافه می‌شود و حدود ۶ تا ۷ هزار بیمار مبتلا در آن شناسایی شده‌اند، تهدید به تعطیلی تنها درمانگاه در دست احداث، چه پیامی به این هزاران بیمار می‌دهد؟ بیمارانی که برای درمان سرطان‌های شایع این منطقه (سینه، معده، تیروئید، پوست و..) ناچارند به استان‌های همجوار سفر کنند، چراکه زیرساخت‌های درمانی مناسب در استان وجود ندارد. در چنین شرایطی، تهدید به تعطیلی بیمارستان در دست احداث، به‌معنای نادیده گرفتنِ جان هزاران انسانی است که هر روز چشم‌به‌راهِ این مرکزِ امیدبخش هستند.

طرف مقابل شما، دانشگاه نیست؛ بیمارانی‌اند که به جای حمایت، تهدید می‌شنوند. مردم، اوقاف را با چشمِ «خیریه‌ای امین» می‌بینند، نه با چشمِ «طلبکاری بی‌رحم». این روش، اعتماد عمومی را خدشه‌دار می‌کند و نام اوقاف را در کنارِ بازنده‌های این ماجرا ثبت خواهد کرد. به جای چماقِ توقف، سراغ میزِ تفاهم بروید؛  نه از امیدِ بیماران. آن وقت است که هم حق واقف ادا می‌شود، هم بیماران درمان می‌شوند، هم نام اوقاف در کنار نجات‌دهندگان بیماران ثبت می‌شود.

در همان شورای برنامه‌ریزی استان، نماینده محترم تاجگردون به ۵۰ میلیارد تومان اعتبار برگشت‌خورده برای مقبره بی‌بی حکیمه اشاره کردند. هزینه‌ای که می‌توانست صرف توسعه زیرساخت‌های درمانی و خدمت به بیماران شود، حالا بلاتکلیف مانده است. انرژیِ مدیریتی خود را صرف پیگیری و جذب این اعتبارات کنید، نه اینکه با تهدیدِ تعطیلیِ، از جان بیماران سرطانی گرو‌کشی کنید. اگر امروز با نیتِ واقف همراه شوید، فردا وجدان‌تان در برابر پرونده‌ای که به نام «وقف» بسته‌اید، سربلند خواهد بود.  آقای مدیرکل! به‌جا آورید که از منافع سازمانی خود دفاع می‌کنید، اما رسالتِ راستینِ سازمانِ متبوعتان را فراموش نکنید؛ رسالتی که در آن، «خدمت به خلق» بر «وصول طلب» مقدم است و «نجات بیمار» از «حفظ دارایی» ارزشمندتر. اگر امروز با نیتِ واقف همراه شوید، فردا وجدان‌تان در برابر پرونده‌ای که به نام «وقف» بسته‌اید، سربلند خواهد بود.



نظرات پس از تایید انتشار خواهند یافت
کاربر گرامی نظراتی که حاوی ناساز، افترا و هر گونه بی حرمتی باشند منتشر نخواهند شد.

ارسال نظر




نظرات ارسالی 0 نظر

شما اولین نظر دهنده باشید!

یاداشت
گفتگو و گزارش