افتونیوز - سیدابوصالح دانشفر

دهه شصت را بسیاری از فوتبال‌دوستان دهدشت و کهگیلویه، عصر طلایی فوتبال این دیار می‌دانند؛ روزگاری که ستاره‌های درخشان و فوتبالیست‌های خوش‌تکنیک و توانمند، با حرکات تماشایی و نمایش‌های فوق‌العاده خود با توپ، چشم صدها تماشاگر مشتاق را به مستطیل سبز خیره می‌کردند و قلب آنان را به تسخیر درمی‌آوردند.

در آن روزگار، فوتبال تنها یک ورزش نبود؛ بخشی از زندگی مردم بود. در دورانی که امکانات تفریحی و سرگرمی به گستردگی امروز نبود، ورزش، به‌ویژه فوتبال، یکی از مهم‌ترین عرصه‌های نشاط، سلامت و همدلی اجتماعی به شمار می‌رفت.

برگزاری مسابقات باشگاهی، تورنمنت‌ها و یادواره‌های مختلف باعث می‌شد ورزشگاه آزادی دهدشت در روزهای مسابقه مملو از جمعیت شود؛ ورزشگاهی که با حضور انبوه تماشاگران، همچون دیگی جوشان، داغ و پرهیجان بود. در مسابقات حساس، گاهی تنها به ثمر رسیدن یک گل کافی بود تا تمام ورزشگاه منفجر شود و فریاد و غریو شادی تماشاگران، فضای شهر دهدشت را تحت تأثیر قرار دهد.

دهه شصت؛ روزگار طلایی فوتبال دهدشت

اما مهم‌ترین عامل این شور و هیجان، حضور فوتبالیست‌هایی بود که با توانایی، تکنیک، غیرت و رقابت جوانمردانه خود، گرما و جذابیت خاصی به مسابقات می‌بخشیدند.

در آن سال‌ها، رقابت درون زمین با رفاقت و معرفت بیرون زمین همراه بود؛ بازیکنانی که شاید ۹۰ دقیقه مقابل یکدیگر می‌ایستادند، اما پس از سوت پایان مسابقه، دوباره رفیق و همراه یکدیگر بودند.

جالب‌تر اینکه بسیاری از این فوتبالیست‌ها به صورت خانوادگی در میادین ورزشی حضور داشتند. برادرانی بودند که گاهی در یک تیم کنار یکدیگر بازی می‌کردند و گاهی در دو تیم مقابل هم قرار می‌گرفتند.تقابل این برادران در زمین، خود به یکی از جذابیت‌های فوتبال آن روزگار تبدیل شده بود.خانواده‌ها نیز معمولاً با عشق و علاقه برای تشویق فرزندان خود راهی ورزشگاه می‌شدند؛ هرچند گاهی همین موضوع برایشان دردسرساز می‌شد! تصور کنید دو برادر در دو تیم رقیب بازی می‌کردند و خانواده باید یکی را تشویق می‌کرد، بدون اینکه دل دیگری را بشکند!گاهی همین موضوع به کری‌خوانی‌های خانوادگی و حتی بحث و جدل میان اعضای خانواده منجر می‌شد!

نام‌هایی که بخشی از تاریخ فوتبال دهدشت شدند

اگر بخواهم نام تمام برادران فوتبالیست آن دوران را ذکر کنم، هم «مثنوی هفتاد من کاغذ» می‌شود و هم ممکن است نام عده‌ای از قلم بیفتد و دوباره گلایه و اعتراض دوستان و فوتبال‌دوستان را به دنبال داشته باشد که چرا نام ما فراموش شد!با این حال، برای آنکه نسل‌های امروز و آینده با خانواده‌های فوتبالی و برادران فوتبالیست آن دوران آشنا شوند و بخشی از تاریخ فوتبال شهر خود را بشناسند، نام تعدادی از آنان را یاد می‌کنم:

برادران پژواک، برادران سخن‌سنج، برادران آموس، برادران آرانپور، برادران پورآزادی، برادران باقرزاده، برادران محرابی‌زاده، برادران بهره‌مند، برادران چرامین، برادران افشین، برادران محمدی، برادران استوی، برادران جاودان، برادران مسلمی، برادران عزیزی، برادران برقک، برادران دوهنده (انوری)، برادران آروانه، برادران رخ‌افروز، برادران باستان، برادران امامی، برادران دوستکام و بسیاری دیگر.

هرکدام از این نام‌ها بخشی از خاطرات فوتبال آن روزگار هستند؛ خاطراتی که اگر ثبت و روایت نشوند، به‌تدریج از حافظه جمعی فوتبال این دیار محو خواهند شد.

سه برادر از خاندان نام‌آشنای عزیزی

اما در این بخش می‌خواهم به سه فوتبالیست ارزشمند اشاره کنم که از خانواده‌ای سرآمد، ریشه‌دار، اصیل و شناخته‌شده برخاسته‌اند؛ خانواده‌ای که از جمله خاندان‌های قدیمی و بنیان‌گذاران شهر دهدشت به شمار می‌رود و در دیار بلادشاپور و کهگیلویه بزرگ از جایگاه، اعتبار و احترام ویژه‌ای برخوردار بوده است.سخن از خانواده مرحوم کی‌سالار عزیزی، از بزرگان و چهره‌های نام‌آشنای دهدشت است؛ خانواده‌ای که سه فرزند فوتبالیست آن، یعنی مهندس مهران عزیزی، مهندس فرود عزیزی و مهندس فرشاد عزیزی، هر سه در فوتبال دهدشت و کهگیلویه نام و نشانی از خود به یادگار گذاشتند.

بدون تعارفات معمول، هر سه برادر از فوتبالیست‌های ارزشمند، خلاق، خوش‌فکر، خوش‌تکنیک، دونده، جنگنده و تأثیرگذار فوتبال آن دوران بودند.دو تن از این برادران در دو تیم بزرگ و رقیب دهدشت، یعنی استقلال و پرسپولیس، حضور داشتند و تقابل آنان در دربی‌ها و شهرآوردهای تاریخی دهدشت، از جمله صحنه‌های تماشایی و به‌یادماندنی فوتبال آن روزگار بود.

مهران عزیزی؛ موتور محرکه استقلال

مهندس مهران عزیزی به عنوان یک هافبک میانی، طراح و بازیکنی خلاق، در تیم بزرگ استقلال دهدشت و همچنین منتخب دهدشت در مسابقات استانی حضور داشت. مهران یکی از هافبک‌های بسیار دونده و جنگنده بود که از قدرت بدنی بالایی برخوردار بود و با غیرتی مثال‌زدنی در میانه میدان می‌جنگید.او در نبردهای تن‌به‌تن برای تصاحب توپ، از هیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد و با پاس‌های دقیق و استاندارد خود، خط حمله استقلال را تغذیه می‌کرد. حرکات پا به توپ، قدرت شوت‌زنی بالا و جنگیدن تا آخرین نفس از دیگر ویژگی‌های او بود. مهران را می‌توان یکی از ستون‌های مستحکم استقلال در میانه میدان دانست؛ بازیکنی که سال‌های سال با آمادگی بدنی مناسب در مستطیل سبز می‌دوید، می‌جنگید و میدانداری می‌کرد.در کنار توانایی‌های فنی، مهران از اخلاق و مرام ورزشی شایسته‌ای نیز برخوردار بود و برای همبازیان و حتی بازیکنان تیم رقیب احترام ویژه‌ای قائل می‌شد.

فرود عزیزی؛ وینگری با سانترهای تماشایی

اما مهندس فرود عزیزی، هافبک کناری و به تعبیر امروزی‌ها «وینگر»، بازیکنی بلندبالا، کشیده و باهوش بود که از تکنیکی ناب برخوردار بود.یکی از ویژگی‌های شاخص فرود، سانترهای دقیق، حساب‌شده و استاندارد او بود؛ سانترهایی که گویی پیش از ارسال، فاصله بازیکن هدف تا نقطه فرود توپ را با خط‌کش و متر اندازه‌گیری کرده بود!هر سانتر فرود در محوطه جریمه تیم رقیب، بوی گل می‌داد و تماشاگران را به وجد می‌آورد.فرود از ابتدای دوران فوتبال خود سال‌ها در پرسپولیس دهدشت بازی کرد و نمایش‌هایی جذاب و تماشایی ارائه داد.اما ویژگی مهم‌تر او، شخصیت اخلاقی و انضباطش بود.کمتر دیده می‌شد که با داور مسابقه یا بازیکنان تیم رقیب وارد بحث و حاشیه شود. تمام تمرکز او روی بازی، خدمت به تیم و اجرای وظایفی بود که مربی از او می‌خواست.در تمام سال‌هایی که افتخار مربیگری فرود عزیزی را داشتم و او یکی از دست‌پرورده‌های من بود، واقعاً با بازیکنی خوش‌فکر، خلاق، منظم و کاملاً گوش‌به‌فرمان کادر فنی روبه‌رو بودم.بدون اغراق، فرود عزیزی یکی از با‌شخصیت‌ترین، بی‌حاشیه‌ترین و منضبط‌ترین بازیکنان فوتبال کهگیلویه بود.شاید بی‌دلیل نباشد که امروز نیز مهندس فرود عزیزی در عرصه مدیریت صنعتی، مسئولیت سنگینی برعهده دارد و با مدیریت و هماهنگی مجموعه‌ای از نیروهای متخصص، در حوزه صنعت سیمان فعالیت می‌کند.موفقیت ایشان را در مسئولیت‌های مدیریتی و حرفه‌ای، برای استان کهگیلویه و بویراحمد و دیار بلادشاپور، از درگاه دادار دادگر دادگستر خواستارم.

فرشاد عزیزی؛ «پسر کوچولویی» که ستاره استقلال شد

و اما می‌رسیم به مهندس فرشاد عزیزی؛ تکنسین خوش‌فکر و به‌معنای واقعی کلمه، «مهندس» عرصه فوتبال در مستطیل سبز.بدون اغراق، فرشاد یکی از خوش‌فکرترین، تکنیکی‌ترین و باهوش‌ترین هافبک‌های تاریخ فوتبال کهگیلویه بزرگ بود؛ بازیکنی که روزگاری در میانه میدان با مانورهای تماشایی و حرکات زیبای خود با توپ، تماشاگران حاضر در سکوهای سیمانی ورزشگاه آزادی دهدشت را به تحسین وامی‌داشت.اولین بار که در ورزشگاه آزادی دهدشت و در چارچوب مسابقات فوتبال شهرستان کهگیلویه، به عنوان مربی شاهد حضور تیم استقلال در زمین بودم، ناگهان چشمم به درون زمین افتاد و در نهایت تعجب، پسر خردسالی را دیدم که لباس استقلال را بر تن داشت و منتظر شروع بازی بود.با خودم گفتم: «این بچه در زمین چه می‌کند؟»فکر کردم شاید یکی از همراهان بازیکنان استقلال است. تعجبم بیشتر شد؛ چرا داوران و بازیکنان نسبت به حضور این پسربچه در زمین بی‌تفاوت هستند؟بازی شروع شد و پسربچه نیز در زمین حرکت می‌کرد و منتظر دریافت پاس بود.چند بار خواستم داور را متوجه حضور او کنم تا مبادا آسیب ببیند و از زمین خارجش کنند، اما ناگهان در میان بهت و حیرت متوجه شدم که او یکی از یازده بازیکن تیم استقلال است!آن بازیکن خردسال کسی نبود جز فرشاد عزیزی.او کم‌سن‌وسال‌ترین بازیکنی بود که در تمام دوران فوتبالم دیده بودم که توانسته بود در ترکیب بزرگسالان تیمش به میدان برود.تماشاگران هم فقط منتظر بودند توپ به پای فرشاد کوچولو برسد. هرگاه صاحب توپ می‌شد، کل ورزشگاه به وجد می‌آمد و صدای تشویق تماشاگران بلند می‌شد.آن روزها کمتر کسی به این فکر می‌کرد که فرشاد استقلالی است یا پرسپولیسی؛ همه آمده بودند فوتبال زیبای او را ببینند.

از فرشاد کوچولو تا یکی از بهترین هافبک‌های استان

فرشاد رفته‌رفته بزرگ شد و به یکی از بهترین هافبک‌های طراح، خلاق و خوش‌تکنیک شهرستان و استان تبدیل شد.پاس‌های دقیق و میلی‌متری، سانترهای استاندارد، قدرت مانور، ریزه‌کاری‌های فنی، هوش سرشار و رقص پا به توپ او در مستطیل سبز، همواره مورد توجه تماشاگران و مربیان بود.ضربات کاشته او نیز دقیق و خطرناک بود و هر تیمی که مقابل استقلال قرار می‌گرفت، یکی از دغدغه‌هایش مهار این تکنسین خلاق فوتبال بود.

نمایش‌های جذاب و خیره‌کننده فرشاد عزیزی باعث شد هنگامی که تیم پرسپولیس دهدشت به عنوان قهرمان و نماینده باشگاه‌های استان در لیگ کشوری حضور پیدا کرد و با تیم‌های بزرگ آن زمان هم‌گروه شد، از توانایی‌های او استفاده کنم.در آن مسابقات، تیم پرسپولیس دهدشت با تیم‌هایی همچون استقلال، جنوب اهواز، خیبر خرم‌آباد، نایب قهرمان جام حذفی ایران، شاهین بوشهر، رازی کرج، استقلال ایلام، هما بروجن و دیگر تیم‌ها مسابقات حساسی برگزار کرد.بنده به عنوان سرمربی پرسپولیس دهدشت، از میان بازیکنان استان، برای تقویت تیم تنها یک هافبک را به عنوان بازیکن تقویتی انتخاب کردم و آن بازیکن کسی نبود جز مهندس فرشاد عزیزی.دلیل این انتخاب، بازی‌های بسیار خوب، خلاقیت، بازی‌گردانی و هنر والای او به عنوان یک هافبک طراح بود.فرشاد در میانه میدان پرسپولیس دهدشت در مسابقات کشوری نیز نمایش‌های دلپذیری از خود نشان داد.همچنین در مسابقات آموزشگاه‌های کشور در مقطع متوسطه که در قزوین برگزار شد و تیم آموزشگاه‌های استان برای نخستین بار در تاریخ این مسابقات به مرحله نیمه‌نهایی راه یافت، از فرشاد عزیزی به عنوان هافبک طراح و خلاق استفاده کردم.او نیز در آن مسابقات نمایش‌های بسیار خوبی ارائه داد و یکی از عوامل کلیدی موفقیت تیم آموزشگاه‌های استان در رقابت‌های کشوری بود.

سه برادر، سه خاطره ماندگار

اگر بخواهم به تمام جزئیات، ویژگی‌ها و خاطرات مربوط به این سه برادر بزرگوار اشاره کنم، شاید حاصل کار به یک کتاب قطور تبدیل شود و از حوصله مخاطبان خارج باشد.اما آنچه اهمیت دارد، ثبت همین خاطرات است؛ خاطرات نسلی که فوتبال برایش فقط یک مسابقه نبود، بلکه بخشی از هویت، زندگی، دوستی و خاطرات جمعی مردم دهدشت و کهگیلویه بود.مهران، فرود و فرشاد عزیزی را می‌توان سه نام ماندگار از نسلی دانست که با عشق، غیرت، تکنیک و اخلاق، بخشی از شکوه فوتبال کهگیلویه بزرگ را رقم زدند.امیدوارم نسل‌های فعلی و آینده با این گنجینه‌های ناب و سرمایه‌های ارزشمند فوتبال دیارمان آشنا شوند و نام و خاطره آنان را به یاد بسپارند.

سیدابوصالح دانشفر

(باا ندکی تلخیص و تصرف)