افتونیوز|  این روزها اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، بیش از آنکه مرکز رفت‌وآمد اهل قلم و هنر باشد، به فضایی راکد و فرسوده می‌ماند. جایی که نه‌چندان دور، پاتوق شاعران، نویسندگان، هنرمندان و اهالی رسانه بود، اکنون مدت‌هاست در سکوت و بی‌حوصلگی فرو رفته و هیچ ایده تازه یا رویداد تازه‌ای در آن شکل نمی‌گیرد. منتقدان، ریشه اصلی این وضعیت را در شیوه مدیریتی مدیرکل می‌بینند؛ مدیریتی که به نظر می‌رسد بیش از هر چیز به ابقا و ماندن در صندلی خود می‌اندیشد تا به پویایی فرهنگ و هنر استان.

یکی از روشن‌ترین نشانه‌های این رکود، وضعیت انجمن‌های هنری است. بسیاری از این انجمن‌ها یا رئیس ندارند، یا رئیس آن‌ها بدون برگزاری انتخابات و خارج از شیوه‌نامه انتخاب شده است. این در حالی است که در دوره مدیریت دهبانی، انتخاب رؤسای انجمن‌ها قانونی، دموکراتیک و بر اساس رأی اعضا صورت می‌گرفت. همین بی‌قانونی و بی‌اعتنایی به سازوکارهای صنفی، اعتماد اهالی فرهنگ و هنر را به اداره کل کاهش داده است.

در کنار آن، رویدادهایی مثل انتخاب کتاب سال نیز چند ماه است که اختتامیه‌اش به تأخیر افتاده و تکلیف آن روشن نیست. انتخابات خانه مطبوعات هم در زمان مدیریت درخشان سه بار به دلیل عدم رضایت و استقبال اهالی رسانه به تعویق افتاده است. این تعویق‌های مکرر، نشانه‌ای از بی‌برنامگی و عدم تعامل با اصحاب رسانه است. همچنین انتصاب افرادی غیرهمسو با دولت، در شرایطی که انتظار می‌رود مدیران فرهنگی با سیاست‌های دولت همراه باشند، بر ابهام‌ها افزوده است.

نارضایتی تنها محدود به بیرون از اداره نیست. بخش قابل توجهی از پرسنل نیز از وضعیت موجود ناراضی‌اند. چند نفر از کارمندان توانمند به شیراز و استان‌های دیگر منتقل شده‌اند و همین امر، توان اداره کل را بیش از پیش کاهش داده است. در عمل، اداره ارشاد استان به تعطیلی کشیده شده و بسیاری از اهالی فرهنگ، هنر و رسانه از آن فاصله گرفته‌اند.

نکته تاریک دیگر کارنامه مدیرکل، عدم نظارت بر آموزشگاه‌ها، به‌ویژه آموزشگاه‌های موسیقی است. شهریه‌های گزاف از جیب مردم گرفته می‌شود، اما نظارت مؤثری بر کیفیت آموزش و عملکرد این مراکز وجود ندارد. این بی‌نظارتی، هم به اعتبار اداره کل ضربه می‌زند و هم مردم را متضرر می‌کند.

در کنار این موارد، رزومه‌سازی و شایسته‌نمایی در جشنواره شهید رجایی نیز اعتراض ادارات و نهادها را برانگیخته است. حضور مداوم و نمایشی در قاب دوربین‌ها در برخی مراسم خاص در کنار استاندار، همراه با جلب حمایت چند رسانه پرمخاطب، تلاشی است برای آرام نگه داشتن فضا و پوشاندن ضعف‌های مدیریتی. اما این آرامش تصنعی، نه مشکلات را حل می‌کند و نه رضایت اهالی فرهنگ و هنر را بازمی‌گرداند.

به هر صورت، بخش زیادی از اصحاب فرهنگ و هنر استان چشم‌انتظارند که با تغییر مدیریت، این اداره کل نفسی تازه کند و خونی در رگ‌های آن جاری شود. برخی نیز امیدوارند در تهران، افرادی مانند سید ضیا هاشمی یا قادر آشنا برای مدیرکل فعلی مسوولیتی در استان دیگر یا در خود تهران دست‌وپا کنند تا شاید اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان از این رکود و فرسایش نجات یابد.