هر از چندگاهی در فضای رسانه‌ای استان کهگیلویه و بویراحمد، خبری پرطمطراق دهان‌به‌دهان می‌چرخد؛ خبری از جنس کسب رتبه اول کشور در فلان شاخص، پیشرو بودن در بهمان طرح ملی، یا درخشش خیره‌کننده در یک ارزیابی مدیریتی! تیترهایی جذاب، بنرهایی رنگارنگ برای عرض تبریک و نشست‌های خبری پرشور که خروجی همگی آن‌ها یک پیام است: «همه چیز آرام است و ما در قله توسعه ایستاده‌ایم!»

اما حقیقت تلخ اینجاست؛ وقتی سخن از این آمارهای دهان‌پرکن به میان می‌آید، انگشت اتهامِ این «نمایشِ توسعه»، هم‌زمان باید به سمت استانداری به عنوان ستاد مرکزی مدیریت و راهبری استان و همچنین مدیران کل دستگاه‌های اجرایی نشانه رود. در رأس هرم تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی استان، گویی فرهنگی از «عددسازی» نهادینه شده است که مدیران کل را تشویق می‌کند تا واقعیت‌های تلخ را پشتِ عناوینِ «رتبه برتر» پنهان کنند. مدیرانی که ناکارآمدی و انفعال آنان در گره‌گشایی از معیشت مردم، سبب آوارگی جوانان این دیار به عسلویه، یزد، شیراز و حاشیه شهرهای بزرگ برای لقمه‌ای نان شده است، گویی در جزیره‌ای جداگانه زندگی می‌کنند و پشت تریبون‌ها، از موفقیت‌هایی سخن می‌گویند که هیچ اثری از آن در سفره‌های مردم نیست.

تضاد اصلی اینجاست؛ استانی که در شاخص‌های کلانِ بیکاری، توسعه‌نیافتگی زیرساخت‌ها، نرخ تورم و رشد اقتصادی، همچنان دست‌وپای‌زنان در رده‌های انتهایی جداول کشوری قرار دارد، چگونه در ارزیابی‌های استانداری و دستگاه‌های اجرایی، یک‌شبه به قله‌های موفقیت می‌رسد؟ این تناقض فاحش، ذهن هر ناظر منصفی را درگیر می‌کند که چطور دستگاهی که در عمل ناتوان است، در گزارش‌های کاغذی «ممتاز» معرفی می‌شود؟ آیا این گزارش‌ها و رتبه‌های برتر، چیزی جز مسکن‌های موقتی برای تسکین دردهای مدیریتی و تلاشی برای توجیه عملکردِ ضعیفِ استانداری و مدیران زیرمجموعه‌اش در برابر نهادهای بالادستی است؟

براستی این «مدینه فاضله»ای که آقایان در استانداری و ادارات کل از آن دم می‌زنند کجاست؟ این آرمان‌شهر رؤیایی که در تمام جداول آماری پیشتاز است، در کدام مختصات جغرافیایی قرار دارد که چشم مردم، نخبگان و صاحبان اصلی این خاک توان دیدن آثار آن را در زندگی روزمره‌شان ندارند؟! آیا این رتبه‌ها جز آمارهای اتوکشیده و گزارش‌های نمایشی هستند که برای پر کردن کارنامه دوره مسئولیت، خوشایند نشان دادن عملکرد استان و حفظ صندلی‌ها نگاشته می‌شوند؟

مردم این استان، توسعه را در آمار و رتبه‌های بی‌پشتوانه جست‌وجو نمی‌کنند؛ مردم توسعه را زمانی باور می‌کنند که جوانان‌شان برای تأمین حداقل‌های معیشت ناچار به جلای وطن نباشند؛ زمانی که صدای چرخ‌های تولید و صنعت در شهرک‌های صنعتی استان بلند شود و غبار فقر و بی‌توجهی از سیمای این دیار زدوده گردد. تا زمانی که شکاف میان واقعیت زندگی مردم و گزارش‌های اتوکشیده استانداری و مدیران کل تا این حد عمیق باشد، اعلام این رتبه‌ها نه مایه افتخار، بلکه نمکی بر زخم‌های کهنه مردم صبور این دیار خواهد بود. زمان آن رسیده که ارزیابی عملکردها از روی کاغذ به میدان عمل، و از بولتن‌های اداری به رضایت واقعی مردم منتقل شود؛ چرا که رتبه‌های واقعی را نه در بخشنامه‌ها و گزارش‌های استانداری، که باید در سفره، رفاه و امنیت شغلی مردم جست‌وجو کرد.