جناب آقای ستار هدایت‌خواه،

سلام؛

به عنوان کسی که سال‌ها شما را به عنوان یک چهره فرهنگی و سیاسی شناخته و برای‌تان احترام قائل بوده، امروز با دیدنِ اخبارِ تلاش‌تان برای بازگشت به مناصبِ مدیریتی، در بهت و حیرت فرو رفته‌ام.

آقای هدایت‌خواه، مردمِ این استانِ مظلوم، این روزها بیش از هر زمان دیگری زیر چرخ‌دنده‌های تورم، بیکاری و تبعیض له می‌شوند. بیش از ۲۰۰ شب است که بسیاری از هم‌وطنان ما بنابه فرموده رهبر انقلاب در میدان حاضرند و با وجود مشکلات اقتصادی و معیشتی دست از این حضور نکشیدند، بزرگانی چون شما در کنار مردم باشند و همپای مردم در میدان حضور داشته باشند و حداقل‌ترین کار این است آنان را درک کنید.

اما در کمال تعجب می‌بینیم که دغدغه اصلی شما، نه حل مشکلاتِ مردم، بلکه پیدا کردنِ راهی برای بازگشت به میز و صندلی‌های دولتی است؛ آن هم در شرایطی که شما سال‌ها پیش بازنشسته شده‌اید و حقوقِ بازنشستگی‌تان را دریافت می‌کنید.

این «میل به قدرت» و «اصرار بر بازگشت» در سن و سالی که باید میدان را برای جوانانِ متخصص و جویای کار باز کرد، با کدام یک از آموزه‌هایی که سال‌ها از تریبون‌های مختلف برای ما سخن گفتید، همخوانی دارد؟ آیا صندلی‌های مدیریت، آن‌قدر شیرین شده‌اند که صدایِ خرد شدنِ استخوان‌هایِ مردمِ تحت فشارِ اقتصادی را نمی‌شنوید؟

چگونه می‌توانید از «ایستادگی در میدان» سخن بگویید، در حالی که میدانِ اصلی، همین خیابان‌هایی است که مردمِ ناامید و بیکارِ ما در آن قدم می‌زنند؟ آیا تصور نمی‌کنید حضورِ دوباره شما، دقیقاً همان چیزی است که مردم را از «ایستادگی» ناامید می‌کند و بویِ ناعادلانه‌ی «چرخشِ قدرت بینِ افرادِ تکراری» می‌دهد؟ و مردم شما را هم تراز افرادی می‌بینند که شعار می‌دهید و عمل نمی‌کنید؟ حتما می‌دانید میزان اعتقاد و اعتماد مردم به عملکرد شما تریبون‌داران و مسئولان ارتباط دارد نه به شعارهای و ادعاهای شما.

جناب هدایت‌خواه، تاریخ و مردم، عملکردِ آدم‌ها را در لحظاتِ حساسِ تاریخی قضاوت می‌کنند. بازنشستگی، فصلِ استراحت و انتقالِ تجربه به نسلِ بعد است، نه تلاشی دوباره برای قبضه‌ی قدرت. لطفا پیش از آنکه دیر شود، به این بپرسید که آیا بازگشت به یک پستِ دولتی، ارزشی به اندازه از دست دادنِ اعتمادِ همین مردمی که شما را «انسان مخلص» می‌دانستند، دارد؟

با احترام،

یک شهروندِ نگران