اردشیر یاری معاون اسبق آموزش و پرورش استان طی یادداشتی نوشت:

آموزش و پرورش نهادی است که دو رسالت سنگین و بنیادین «تعلیم» و «تربیت» را بر دوش دارد. تعلیم، انتقال دانش و مهارت است تا فرد بتواند در مسیر توسعه و پیشرفت جامعه مفید و اثرگذار باشد؛ و تربیت، شکل‌دهی به شیوه زندگی، درونی‌سازی هنجارها و قانون‌مندی، و آموختن آداب زیست جمعی است. از این‌رو، آموزش و پرورش مهم‌ترین نقش را در تعالی جامعه انسانی ایفا می‌کند.

این نهاد در گذشته «اداره فرهنگ» نام داشت و هنوز هم در بسیاری از محافل، ما را «فرهنگی» می‌خوانند؛ حال آن‌که فرهنگ، مجموعه‌ای از باورها، آداب، سنن و شیوه‌های زیست یک قوم است.  بر این اساس، پوشش، گویش، رفتار و گفتار معلم، الگوی رفتاری دانش‌آموزان و جامعه‌سازان آینده است.

مسئولیت در آموزش و پرورش نیز چنین است: هر چندگاه، یکی از معلمان برای تصدی سکان اجرایی برگزیده می‌شود. پس شایسته است همه ما، فارغ از نگاه‌های سیاسی، در جهت رشد و ارتقای آموزش و پرورش بکوشیم. بی‌گمان هیچ مدیری بی‌ضعف نبوده و نیست؛ اگر کارنامه دوره مدیریت خود ما را نیز واکاوی کنند، ضعف‌های بسیاری دیده خواهد شد.

به جز معصومان(ع)، همه انسان‌ها در معرض خطا و اشتباهند. یقین دارم هر کسی به مدیریت می‌رسد، می‌خواهد کارنامه‌ای درخشان از خود به یادگار بگذارد؛ البته تفاوت‌های فردی نیز وجود دارد.

اما نصیحتی مشفقانه به خودم و دیگر دوستان دارم: بکوشیم در فضای عمومی جامعه به تخریب یکدیگر نپردازیم؛ زیرا هیچ خانه‌ای نیست که فرزندی نزد ما نداشته باشد و اثر سوء این تخریب به همه افراد جامعه سرایت خواهد کرد. 

از پس از انقلاب، تا آن‌جا که اطلاع دارم، همه مدیران کل آموزش و پرورش استان، انسان‌هایی شریف، متعهد، دردمند و ساعی بوده‌اند و هر یک نقاط قوت و ضعفی داشته‌اند. اگر به نیکی از آنان یاد نکنیم، یقین بدانیم فردا نیز به نیکی از ما یاد نخواهند کرد.*دست در دست هم نهیم و با مهر، آموزش و پرورش را یاری کنیم.

اردشیریاری