افتونیوز| دوران مدیریت مجید پارسایی در اداره کل ورزش و جوانان استان به پایان رسید؛ دورانی که قطعاً نقاط قوت و ضعف خاص خود را داشت و باید در فرصتی مناسب، فارغ از نگاه‌های سیاه‌وسفید و حب و بغض‌های موجود، عملکردش مورد تحلیل قرار گیرد. چرا که برخی نقدها و روایت‌های سراسر تخریب، اجازه نداد نگاه‌های نقادانه مبتنی بر دایره انصاف دیده شود.

در خصوص پارسایی می‌توان گفت: با وجود اینکه تعدادی رسانه مرتباً به او حمله می‌کردند، ارتباط حسنه‌اش را با افکار عمومی حفظ کرد.

سعی می‌کرد در خصوص چالش‌ها و مشکلات ورزش استان با رسانه‌ها و مردم صحبت کند.

مدیریتی بی‌پروا و شجاعانه داشت و به شدت در مقابل مافیای حاکم بر ورزش استان ایستاد و شاید هزینه شخصی آن را نیز پرداخت کرد. روزی که تعدادی از باشگاه‌داران و هیئت‌های ورزشی جلوی استانداری تجمع کردند، این اعتراض با وجود مهندسی رسانه‌ای و شانتاژهای موجود، با همراهی افکار عمومی همراه نشد؛ چرا که برخی از این افراد خود از مافیای هیئت‌ها و اماکن ورزشی بودند و همگان می‌دانستند چه مصائبی را بر سر ورزش استان آوار کرده بودند.

مجید پارسائی در بروکراسی اداری استان ساختار گریز بود و چهارچوب آیین نامه و بخشنامه گیر نمی‌کرد و همواره سعی داشت با چابک بخشی به روند کارها مسیر ها را تغییر دهد که این امر ناشی از سوابق او در بخش خصوصی بود و همین مساله را نیز برنتابیدند و سعی داشتند از آن پیراهن عثمان بسازند!

یا زمانی که در دو برنامه روز خبرنگار در دو سال پیاپی قرار بود در خصوص مسائل رسانه‌ها صحبت شود، کل مشکلات استان به یکباره فراموش می‌شود و صرفاً ورزش و جوانان و پارسایی در کمال حیرت مورد هجمه شدید قرار می‌گیرد.

نکته جالب ماجرا موج کامنت‌ها و استوری‌های مثبت در روز آغاز و پایان مدیریت پارسایی بود. کافی است نگاهی به صفحات مجازی رسانه‌های استان بیندازید؛ معدود کامنت منفی در خصوص عملکرد پارسایی پیدا می‌کنید و این موضوع حتی در رسانه‌های منتقد او نیز قابل لمس است.  مدیران معمولا محبوب می آید و اما در روز وداع جور دیگر روانه می شوند اما پارسایی را می‌توان مدیری دانست که از ابتدا تا انتهای ماموریت اش همواره مورد تحسین به ویژه در صفحات مجازی بود. دوران مدیریت پارسایی نشان داد که می‌توان روزانه مورد هجمه قرار داشت و در عین حال در بستر مردمی شبکه‌های اجتماعی محبوب ماند.

در همین چارچوب، ماجرای صندلی‌های ورزشگاه تختی یاسوج نیز نمونه‌ای از همان سبک مدیریتی او بود. پس از آنکه چیدمان نامناسب صندلی‌ها در یکی از برنامه‌های ورزشی پرمخاطب بازتاب یافت، پارسایی به جای انکار یا انداختن تقصیر به گردن دیگران، صریحاً مسئولیت را پذیرفت و اعلام کرد که نصب غیراصولی در بخشی از ورزشگاه انجام شده و این قصور را شخصاً می‌پذیرد. نکته مهم اینجا بود که عذرخواهی او در حد حرف نماند؛ در کوتاه‌ترین زمان ممکن، جانمایی صندلی‌ها اصلاح شد و حتی در همان برنامه هم به بهبود محسوس وضعیت اشاره شد. این رفتار پذیرش خطا در برابر افکار عمومی و سپس اقدام عملی برای جبران در فضای مدیریتی کشور چندان رایج نیست و موجب تحسین عادل فردوسی پور شد و این و همان چیزی است که برخی رسانه‌ها آن را «فرهنگ نایاب مسئولیت‌پذیری» توصیف کردند. شاید همین نقطه باشد که نشان می‌دهد پارسایی می‌توانست مثل خیلی‌ها پشت ساختارها پنهان شود، اما این کار را نکرد.

در پایان، مدیریت پارسایی در ورزش استان محدود به سرپرستی اداره کل ورزش نیست؛ او پیش از این باشگاه‌دار، مربی تیم ملی هندبال و استعدادیاب برتر آسیایی ورزش هندبال بود و بعد از دوران مدیرکلی نیز این مسیر بازهم ادامه خواهد داشت.