امپراطوری وسیع وافتخار آمیز ایران باستان(هخامنشیان) نه تنها از بعد نظامی و جهان‌شمولی بلکه در عرصه فرهنگ و هنر، موسیقی و اندیشه هم حرف های زیادی برای گفتن داشت. در برهه ای از زمان بر پیکر این سرزمین باشکوه اولین ضربه توسط اسکندر مقدونی و یونانیان وارد شد که بسی مایه غم و تاسف گردید اما بعد اشکانیان و ساسانیان دوباره عظمت و شکوه ایران را احیا نمودند .ایران در زمان ساسانیان به دلایل مختلف در برابر هجوم تازیان در هم شکست و بسی لطمه ها برهیبت ، فرهنگ و زبانش وارد گردید که باز برهه غم افزایی برایش بود ودر تعاقب آن همسایگان ترک ، تاتار و مغول هم براثر آشفتگی روزگارایران فرصت را غنیمت شمرده بر این سرزمین هجوم آوردند و خونریزی ها و صدمات باز هم بیشتری را بر پیکر تهمتن گونه اش وارد آوردند . همه این حوادث بی تاثیر برموسیقی ونغمه ونوا هایش نبود.

در این فراز وفرودها ایرانیان تسلیم نگردیدند. چه بوسیله اندیشمندان وسیاست مردانشان(برمکیان ،خواجه نظام الملک ،خواجه نصیر طوسی و...) وچه بوسیله شعرا وادیبان وحماسه سرایانشان (فردوسی و...) وچه با خیزش هاونبردهای دلاورانه اما نابرابرشان (صفاریان، سامانیان ،اسماعیلیه حسن صباح و.....) به دفاع از تاریخ ،فرهنگ وزبان وآداب ورسوم وهویت مستقل خود همت گماشتند.

اما این یورشها و زخمها وکشتارها وسرکوبهای گوناگون همراه با جور حکام وطنی اثرخود را برموسیقی ما بجای گذاشت زیرا موسیقی انعکاس وبیان روان و درونمایه انسانهاست .نغمه و نوای حزین وغمگین حکایت ازسرگذشت سهمگین ، دل غمگین ودرد ورنجهای سنگین دارد .

البته شعر وادبیات وموسیقی ما سرشار از ظرافتها ونکات عمیق عرفانی وفلسفی وحکمت و حکایات وتمثیلها وشادیها وامیدها نیز میباشد که این خود حاکی از تسلیم ناپذیری ، امیدواری وسرزندگی انسانها علیرغم فرود وفرازها ومشکلات ومصائب میباشد .

تمام تلاش جوامع بشری ، اندیشمندان ،فیلسوفان ، مخترعان ، عالمان و گروه ها و سازمان های اجتماعی برای ایجاد قانونمندی ، عدالتمندی ، بهروزی و رفاه مردم است تا بتدریج با غلبه برطبیعت وبی عدالتی وستیزهای موجود در جوامع انسانی ، از درد و رنج های نوع بشر کاسته شود . بالطبع نیل به این اهداف اثر خود را بر شعر و موسیقی خواهند گذاشت و بتدریج از بار غمگینی شعر و موسیقی کاسته و بر بعد شوق و شادی و امید آفرینی (همراه با نگرشی عمیق ،بنیادین وسازنده )آن افزون خواهد گشت . بیراهه وخطائی بس مخرب خواهد بود اگر نه تنها امید وسرزندگی نیافرینیم بلکه با اقدامات نسنجیده وغیر کارشناسی ، منادی فضائی غم گنانه وماتم گونه باشیم.

جامعه بدون سرزندگی ، امید و شادی معقول شکوفایی و ترقی و توسعه را در پیش نخواهد داشت ودرنتیجه رویکرد جوانان و دیگر اقشاررا به سرگرمی ها و تفریحات مخرب و خانمان برانداز نظیر اعتیاد درپی خواهد داشت . ضمن آرزوی تدابیر و برنامه های سازنده ، بنگریم تا متولیان امور چه تدبیر و راهکارهایی را رقم زنند.