«تب مرگ» - شعری از غلامعباس موسوی نژاد (برای سرو فرو افتاده فریبرز جهانبازی) ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺣﺴﺮﺕ، ﺑﻪ ﺭاه ﮔﻠﻮﻳﻢ ﻧﻤﻲ ﺁﻳﺪ ﺁﺑﻲ ﺯﭼﺸﻣﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺳﺒﻮﻳﻢ ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻢ اﻣﺎ، ﻛﺠﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻱ؟ ﻛﺠﺎ ﻣﻲ ﻧﺸﻴﻨﻲ؟ ﻛﺠﺎ ﻣﻲ ﮔﺮﻳﺰﻱ؟ ﺩﻟﻢ ﺭا ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و ﻏﻢ ﺳﭙﺮﺩﻱ ﺗﻮ اي ﺷﻤﻊ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ! چگونه ﻓﺴﺮﺩﻱ؟ ﻧﻤﻲ ﺧﻮاﻫﻢ اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻭﺭ ﻛﻨﻢ ﺭﻓﺘﻪ اﻱ ﺗﻮ ﺧﺪاﻱ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺯﺑﺎﻧﻢ ﺑﭽﺮﺧﺪ، ﻛﻪ ﻣﺮﺩﻱ ﺗﻮ ﻣﺮﺩﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ!! ﺗﻮﻛﻮﻫﻲ ﺳﺘﺮﮔﻲ!! ﺩﻟﻢ ﻫﻤﺮﻩ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﮔﺮﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ !؟ ﻧﻤﻲ ﺩاﻧﻢ اﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﻘﻄ ﺳﺮﺧﻮﺷﻲ ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺴﺘﻲ ﻧﻪ اﻧﺪﻭﻩ ﺭﻧﺠﻲ ﻧﻪ ﺭﻧﺞ ﻓﺮﻳﺒﻲ ﺭﻓﻴﻘﻢ ! ﺷﻔﻴﻘﻢ! ﺣﺒﻴﺒﻲ! ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﺮاﻳﻢ ﺻﺒﻮﺭﻱ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺩﻟﻢ ﺭا ﺳﻜﻮﺗﻲ ﺷﻜﻴﺒﻲ ﺩﻟﻢ ﺭا ﺷﻜﺴﺘﻲ ﺩﻟﻢ ﺭا ﻓﺴﺮﺩﻱ.... ﻭﻟﻲ ﻛﺎﺵ ﺩﻧﻴﺎ اﻣﺎ اﮔﺮ ﺑﻮﺩ اﮔﺮ ﻣﺮﮒ، ﻳﻚ ﻟﺤﻆﻪ ﺁﺭاﻣﺘﺮ ﺑﻮﺩ اﮔﺮ ﺭﻧﺞ ﻫﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺑﻮﺩ.... ﺩﻟﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺭﺩ ﻛﻤﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺭا ﺩﻟﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺭﺩ ﺑﻬﺎﺭاﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻜﻮﻓﺎ ﺷﻮﺩ ﺑﺎﻍ ﮔﻴﻼﺱ ﺩﻟﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺩاﺭﺩ ﺑﻬﺎﺭ ﻭﺷﻜﻔﺘﻦ ﻭﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺨﻦ اﺯ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﮔﻔﺘﻦ ﻭﺑﺎ ﺗﻮ ﺳﺨﻦ اﺯ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻨﻔﺘﻦ ﻭﻟﻲ ﻛﺎﺵ ﺩﻧﻴﺎ، ﻛﻤﻲ ﻛﻨﺪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻲ ﻛﺎﺵ، اﮔﺮ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺑﻮﺩ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ، ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ ولی ،کاش و اما ، اگربود.... ﺧﺪاﻳﺎ ﺳﭙﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﺗﻮ، ﺩﻟﺒﺮﻡ ﺭا ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻬﺸﺘﻲ ﻣﻬﻴﺎ ﻛﻦ اﺯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻣﺒﺎﺩا ﺩﻟﺶ ﺑﺸﻜﻨﺪ، اﺯ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﺒﺎﺩا ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻏﻤﻲ، اﺯ ﮔﻨﺎﻫﻲ... ﺧﺪاﻳﺎ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺵ ﮔﺮﻣﺖ ﺳﭙﺮﺩﻡ ﻛﺴﻲ ﺭا ﻛﻪ ﺑﺎ اﺷﻚ ﮔﺮﻣﻢ ﺳﺘﺮﺩﻡ ﺷﻜﺴﺘﻢ ، ﺷﻜﺴﺘﻢ، ﻓﺴﺮﺩﻡ.... ﻭﻟﻲ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﺎﺯ،ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﻜﻮﻓﻴﺪ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺗﺐ ﻣﺮﮒ، ﺑﺮ ﺷﺎخ ﺟﻨﮕﻞ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺩﻫﺪ ﺷﺎﺥ ﺑﺎﺩاﻡ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺷﻜﻮﻓﻪ ﺷﻮﺩ صبح خورشید..... سید غلامعباس موسوی نژاد