توسعه متوازن، کلیدواژه‌ای اساسی و پیش‌شرط انکارناپذیر برقراری عدالت در جغرافیای محروم و پراکنده استانی چون کهگیلویه و بویراحمد است؛ استانی که سال‌ها از زخم تبعیض، نگاه‌های منطقه‌ای و توزیع نامتعادل منابع رنج برده است. با این حال، مروری بر روند مدیریتی و خروجی عملکرد اداره‌کل راه و شهرسازی استان، این پرسش بنیادین را در افکار عمومی بیدار کرده است که آیا ردای خدمت این حوزه حیاتی، به قامت کل استان دوخته شده یا تنها در محدوده جغرافیایی یک حوزه انتخابیه خاص تعریف می‌شود؟

رویکردها و حتی مرور صفحه و خروجی‌های اطلاع‌رسانی پارسایی مدیرکل راه و شهرسازی، تصوری جز «تمرکز تمام‌عیار بر گچساران و باشت» و در بهترین حالت «تلاشی قطره‌چکانی برای مرکز استان» را به مخاطب القا نمی‌کند. پیوندها و وابستگی‌های آشکار مدیریتی به نماینده حوزه گچساران و باشت، امروز به پاشنه آشیلِ بی‌طرفی و عدالت در توسعه زیرساخت‌های کهگیلویه و بویراحمد بدل شده است؛ گویی استان در حوزه نفوذ یک جریان خلاصه شده و سهم دیگر نقاط، صرفاً تماشای این توجه یک‌طرفه است!

باید صریح و شفاف از جناب مدیرکل پرسید:  

 آیا می‌دانید کهگیلویه و بویراحمد ۹ شهرستان دارد؟ 

  آیا تا کنون پای پیاده یا سواره، مسیرهای مواصلاتی، پروژه‌های نیمه‌کاره و بن‌بست‌های فرساینده چرام، لنده، بهمئی، کهگیلویه، مارگون و دنا را از نزدیک دیده‌اید یا اساساً مسیر دسترسی به این مناطق را در نقشه خدمتی خود به خاطر سپرده‌اید؟

امروز مردم شهرستان‌های فراموش‌شده این استان حق دارند بپرسند:

 سهم جاده‌های کوهستانی و پرحادثه دنا و مارگون از بودجه و تدبیر راه و شهرسازی چیست؟

 پروژه‌های حیاتی و ارتباطی کهگیلویه بزرگ، بن‌بست‌های تاریخی بهمئی و راه‌های دسترسی محروم لنده و چرام در کجای جدول اولویت‌بندی‌های این اداره‌کل قرار گرفته‌اند؟

 بحران مسکن ملی و مطالبات زیرساختی شهروندان در این ۶ شهرستان دیگر، چه زمانی قرار است به اندازه یک پروژه در حوزه جنوبی استان مورد توجه و پیگیری مستمر رسانه‌ای و عملیاتی قرار گیرد؟

صندلی مدیریت کل، جایگاه پاسخگویی به تمام نقاط این دیار است؛ نه پایگاهی برای ادای دین سیاسی به یک نماینده خاص یا تمرکز یک‌جانبه بر حوزه‌ای مشخص. کهگیلویه و بویراحمد زمانی به توسعه پایدار خواهد رسید که مدیران ارشد آن یاد بگیرند نگاه منطقه‌ای و محلی را پشت درهای اتاق مدیریت بگذارند و شاهرگ‌های مواصلاتی تمام ۹ شهرستان را عضوی از یک پیکر واحد بدانند.

افکار عمومی و رسانه‌های دغدغه‌مند استان در انتظار پاسخ عملی و تغییر محسوس در این ریل‌گذاری ناعادلانه هستند؛ پیش از آنکه سکوت در برابر این تبعیض آشکار، امید مردم سایر شهرستان‌ها به توسعه و عدالت را بیش از پیش بخشکاند.